Een turbulente voorstelling

Als echte Couperusliefhebbers togen wij naar De La Mar waar de Kleine Zielen werd opgevoerd. Het theater alleen al is een feest om binnen te komen en rond te lopen. Voor mij was het de eerste keer na de verbouwing en ik keek

Oma omringd door haar gezin.

Oma omringd door haar gezin.

mijn ogen uit. Ik herinnerde mij nauwe gangen, donker en, nou ja een oud theater. Dat is nu wel anders. De Calypso bioscoop is bij het theater gevoegd waardoor er een grote ruimte is ontstaan. In de hal nodigt een met rood tapijt beklede trap bezoekers uit statig naar boven te schrijden, terwijl rechts van de entree drie gigantische kroonluchters lonken in een klassieke foyer. Met goudkleurig leer beklede banken en zitjes staan op fraaie parketvloeren of op rode vloerbedekking. Er staan veel bijzettafels en hoge tafels van glas en verchroomd staal.
Veel rood ook in de zaal.

Wij hebben mooie plaatsen: de eerste rij achterin vrij hoog zodat wij over iedereen heenkijken en ongehinderd het toneel zien. Vijf minuten na aanvang ontstaat in een rij ver voor ons rumoer. Het rumoer zwelt aan, een grijze heer staat op en vertrekt.Achter hem aan volgt een hele rij dames en heren. Gefluister is hoorbaar: ”We moeten naar Andre.” Die zaten in de verkeerde zaal, hadden gereserveerd voor ‘Zij gelooft in mij’ van Andre H. Even zijn we afgeleid maar hervinden onze concentratie snel. Het is nogal een verschil Andre en Couperus. Wat een cultuurclash moet dat voor die mensen geweest zijn. De voorstelling gaat verder. Geboeid luisteren en kijken wij. Weer rumoer in de zaal. Veel rumoer deze keer en beweging. Misschien weer een stel dat verkeerd zit? Er holt iemand door het gangpad. De acteurs raken afgeleid, kijken de zaal in, kijken naar wat daar gebeurt. Een toneelspel in een toneelstuk. Het blijkt dat iemand onwel is geworden. De acteurs trekken zich terug, nemen even pauze. Intussen komen er hulpverleners om de onwel geworden persoon weg te leiden. Het wordt weer rustig, de acteurs komen terug. Het stuk gaat verder. Helemaal Couperus en we gaan er helemaal in mee. Dan gaat er een telefoon af en nog eens. Keer op keer horen wij de riedel van een mobiel. Er ontstaat rumoer. De acteurs afgeleid, kijken de zaal in. De zaal begint te mopperen:- ”rabarber,rabarber…”. De acteurs grinniken. Een oude heer vooraan in de zaal springt op en rent onder hilariteit van het publiek de zaal uit. Kennelijk wist hij niet hoe hij zijn mobiel moest uitzetten. De acteurs hernemen hun plaats en spelen verder. Wij raken weer in trance, nu tot het einde. Het stuk eindigt om 23.30 uur in plaats van 22.30 uur, maar wij hebben genoten van het spel.

Getagged , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s