Een juf Frans

juf frans 1Ze staat helemaal alleen in de brandende zon, een klein hondje aangelijnd naast haar. Ze staat op de stoep van de straat waar ik net uit de bus ben gestapt en reikt tot aan mijn middel, terwijl ik toch ook maar 1.64 m ben volgens mijn paspoort. Het dametje is niet alleen klein, maar ook smal. Op haar hoofd prijkt een grijze haarknot en uit haar kin steken twee lange grijze haren. Achter haar ontwaar ik een duizelingwekkende afgrond. Een simpel hekje scheidt ons van dat ravijn aan de voet waarvan het strand moet zijn waar ik naar toe wil. Vrouwtje Piggelmee boycot mijn plan om te gaan luiwammesen op een strandbedje. Ze stapt op mij af en begint een verhaal. Ik vang iets op over ‘bella donna’s waarvoor automobilisten stoppen als zij de straat oversteken’, wat daarna volgt overstijgt mijn kennis van het Italiaans. Ik kijk naar de haren die bewegen als de sprieten bij een mier en hoor haar zeggen alsof ze stomverbaasd is:
“U bent geen Italiaanse hè?”
Ik kan niet anders dan dat erkennen. Ze begint allerlei vragen te stellen. Waar ik vandaan kom? Of ik Frans spreek? Zij spreekt namelijk geen Engels, omdat er in de tijd van Mussolini waarin zij leefde geen Engels gesproken mocht worden, laat staan gestudeerd. Daarom is ze Frans gaan studeren en heeft altijd les gegeven op de école élementaire. Dat laatste herhaalt ze nadrukkelijk. Volgens mij is dat de lagere school. Zou ze daar Franse les gegeven hebben? Het kan natuurlijk, want ook ik kreeg Franse les op de lagere school. Mijn Italiaanse vaardigheden laten mij in de steek om hier verder navraag naar te doen.

“Nu spreek ik het niet meer zo goed”, zegt ze “ik beoefen de taal helemaal niet meer”.

Ik krijg de kans niet om bij haar weg te lopen want als ik maar een klein pasje maak richting trap die ik zojuist ontdekt heb, vuurt ze vragen op me af: waar ik woon, wat ik doe en waar ik  in Italie woon. Ik ga er maar eens voor staan en vertel dat ik in een piccolo appartemento woon. Dat vindt ze leuk want ook zij woont in een piccolo appartemento. Als het gesprek zo door gaat zit ik straks in dat appartemento, denk ik. Omdat ik niet weet wat er van mij verwacht wordt en er toch een einde aan de conversatie moet komen het liefst hier en nu in deze straat, geef ik haar een hand en vraag naar haar naam.

“Ik heet Maria”, zegt ze en voegt er “Marie”, aan toe om nog maar eens te onderstrepen dat ze Frans spreekt. Ook haar achternaam wordt genoemd, een lange achternaam die ik niet kan onthouden ook al doe ik mijn best het twee tot driemaal per lettergreep te herhalen.

Na een aantal ‘au revoirs’ en ‘arriverderci’s’ loop ik de trappen af naar het strand. Maria, Marie begint een enthousiast betoog tegen een Mannetje Piggelmee die komt aanwandelen.

 

Getagged , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.