Verbeelding

.

Foto:www.hdwallpapers.in

Foto:www.hdwallpapers.in

Een rode tas staat op de stoel naast hem bij het raam. Hij kijkt me wrevelig aan als ik ‘pardon’ zeg en aanstalten maak om aan te schuiven. Een passagier bij de deur kijkt op van zijn krant,
Wat gaat die nou doen? denk ik te lezen in zijn ogen. Dan bemerk ik pas de pluizige  baard à là Bin Laden, de  dikke lippen in een smal gezicht en de kleding die er bij hoort: een donkergrijze lange jas over een zwarte rok die hoog boven de schoenen zijn einde vindt. Zonder gezichtsverlies kan ik niet meer terug, ik heb hem nou eenmaal gekozen als buurman, dus zak ik neer op het stoeltje. Hij schuift nukkig naar het raam, de grote tas moet op de grond voor hem en knelt nu tussen zijn benen in de strakke rok.

Bij de volgende halte stappen mensen naast ons uit. De man manouvreert zich langs mij om plaats te nemen op de lege plek, de kabas zet hij op de bank voor zich. Ik staar naar de rode tas met de witte letters, hij is voor de helft gevuld. Tersluiks kijk ik weer eens naar de man. Wat zou er in die tas zitten? Mijn fantasie gaat  aan de haal, ik heb tenslotte niets beters te doen. Mijn Verbeelding denkt dat er misschien wel een bom in zit. Ik schrik er van, ik wist niet dat mijn Verbeelding zoveel fantasie had. Zal ik dan maar uitstappen voor we station Zuid bereiken?
‘Het is spits, dus druk. Het effect zal groot zijn wanneer het station met alles en iedereen de lucht in vliegt, succes verzekerd,’ zegt Verbeelding, ‘als je  tijdig uitstapt kun je een blik werpen in de zak en zelf de dans ontspringen.’
Verbeelding overdrijft een beetje vind ik.
‘Maar wat dan?’ vraag ik, ‘wat als ik iets verdachts zie? Trouwens hoe ziet iets verdachts er uit? Zwart met draadjes of een serie aan elkaar gebonden telefoons of is het mechanisme gewikkeld in een handdoek?’.
Daar geeft Verbeelding geen antwoord op.

Bij de halte van Station Zuid stapt de man uit, tas in de hand. Hij wandelt het perron op, zet de zak neer en draait zich naar de metro. Als een pinguin zet hij zijn voeten in de zware schoenen overdwars. Vanaf de enkels tot de zoom van de rok zijn zwarte kousen zichtbaar wat het beeld van het zuidpoolbeestje versterkt. Als we wegrijden verwacht Verbeelding ieder moment de vlammen uit het dak van het station te zien slaan.
Ik denk dat ik hem maar in de ban doe, mijn Verbeelding.

Getagged , , ,

5 thoughts on “Verbeelding

  1. MichielZiet schreef:

    Een eigentijdse verbeelding. 😉

  2. Rob Alberts schreef:

    Prima keuze.
    Angst heerst er al genoeg op deze wereld.
    Maar toch hoop ik stiekem op een vervolgverhaaltje ……

    Vriendelijke groet,

  3. Femmy Fijten schreef:

    Ha, ha, ha… niets menselijks is je vreemd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.