De laatste veldtocht

foto: nederlandsekrijgsmacht.nl

foto: nederlandsekrijgsmacht.nl

Er brak wel eens een wiel, dan bleven ze achter in de blakende zon met nog een paar ongelukkigen. Dankzij de familie van ma, die een waakzaam oogje op hen hield, verliep de tocht zonder al te veel obstakels. Oom Dani reed mee met de karavaan in een licht wagentje, want ma was zijn lievelingsnichtje, haar mocht niets gebeuren. Vechten deed hij niet, daar begon hij niet aan. Hij hield zich goed verborgen voor de legerleiding.
‘Die koning en zijn zoon zorgen er zelf maar voor dat zij hun onderdanen terugkrijgen,’ zei hij en begon aan de reparatie van het gebroken wiel. Als het zwaar geregend had en ma en zij uitgeput waren van de lange mars in de modder nam hij Meek en haar ma op sleeptouw in zijn wagen. Hij zong liedjes en vertelde verhalen over beren, die hij geschoten had, ver weg over de donkere bergen, de gevaarlijke passen, maar ook over de saamhorigheid van de clan en de avonden dat er gedanst werd bij het vuur. Meestal echter was het bloedheet, die zomer van 1830.

Voor Meek was dit de eerste keer dat dat ze meeging met een leger dat ten strijde trok, de laatste veldtocht was vijftien jaar geleden bij Waterloo, toen was ze nog niet geboren. Ze keek haar ogen uit. Voorop marcheerden de troepen en officieren met vaandels voorafgegaan door trommelaars. Ze werden gevolgd door wagens vol vrouwen, zigeuners, kinderen, kippen, geiten en ander vee. ’s Avonds bivakkeerden ze in een tent, die ma samen met oom Dani opzette. Al gauw kwam pa. Moe en modderig viel hij aan op de soep die ma bereid had. Na het eten ging Meek er op uit, maar al snel verboden haar ouders dit.
‘Dat rondzwalken tussen vreemd volk is niets voor een jong meisje,’ zei pa.
Mokkend schikte Meek zich in haar lot. Gelukkig ging oom Dani viool spelen. Ma schopte haar laarsen uit en danste. Als hij er was keek pa toe en sloeg de maat met zijn geweer. Meek schudde haar slechte humeur van zich af en danste mee. Ondanks de vermoeidheid kwamen vrouwen en mannen op het uitbundige gedoe in hun tent af.

Toen er dan gevochten moest worden werd het de vrouwen verboden hun mannen naar het front te volgen. En dus zaten de mannen al snel zonder voedsel en drank. Het enige waar de legerleiding in voorzag was veel te zoute soep. Noodgedwongen dronken de soldaten smerig water uit de sloten waar levende insecten in dreven, zij stierven als ratten aan de cholera.
Gelukkig overleefde pa de insecten en de oorlog. Toen de strijd gestreden was gingen zij naar huis en nam hij zijn werk als kleermaker voor het leger in Den Bosch weer op, alsof er niets gebeurd was.

Getagged , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s