een onzedig paar

Gezigt van het Spuy, St. Pieters Gasthuis en St. Aagten klooster te Amersfoort. 1759 www.utrechtaltijd.nl

Gezigt van het Spuy, St. Pieters Gasthuis en St. Aagten klooster te Amersfoort. 1759
foto: http://www.utrechtaltijd.nl

 

Midden in de zaal is de chirurg bezig een man te opereren, die de hele stad bij elkaar brulde toen hij de chirurg met een zaag zag aankomen. Hij kreeg een klap op z’n kop en een prop watten tegen zijn mond. Het werd doodstil, zo stil dat de piepende ademhaling van iemand in een verre hoek van de zaal hoorbaar was. Etherlucht ijlt nog over de bedden. De zaag zaagt de stilte weg.
Op de tientallen bedden om haar heen liggen mensen vaak met z’n tweeen op één bedje. Gelukkig heeft Meek het bed voor zich alleen. Haar gedachten dwalen af naar Frans. Wat een sukkel is het toch, ze had op de zoldervliering kunnen slapen op een berg stro en dan morgen met de eerste postkoets naar T. reizen. Maar nee, hij moest zo nodig kwezelen dat hij niet alleen met een vrouw in huis kon zijn. Hij liet haar gewoon naar het Gasthuis gaan, maar, omdat het avond was en de schemering had ingezet, vergezelde hij haar. Voordat de deur open ging draaide hij zich om en verdween in het duister. Die gasthuismensen mochten eens denken dat ze een onzedig paar waren.
Ze trekt de dunne deken tot aan haar kin. Wat is het koud, het lijkt wel of het waait in de grote zaal. Een non buigt zich over haar heen. Ach wat zijn die nonnen lief, vooral die met de vlinderkappen. Meek slaat haar armen om haar heen en drukt haar hoofd in de brede boezem. Ze ruikt de frisse geur, schoon en wit vermengd met donkere zweetlucht. Zacht en veilig voelt de borst, ze wil er nooit meer weg. De non legt haar hand op Meeks hoofd en duwt haar zachtjes terug op het matras.
‘Hier is nog iemand.’
De non draait zich om, haar rug onthult een mensje, dat zich vastklampt aan het bed. De zuster geeft haar een zet en dan ligt het scharminkel naast Meek. Het vrouwtje draait haar kromme rug naar Meek en begint direct luid te snurken.
Meek staart naar de zoldering en telt de vlekken: een twee. Ze komt tot 49 dan raakt ze de tel kwijt. De chirurg gaat weg, de patiënt kreunt, zachtjes dan luider. Zijn gekerm overstijgt het gesnurk. Iemand hoest ratelend, Meek kijkt omhoog, dan naar het raam. Grijze strepen kondigen de dag aan. Het eerste wat ze doet straks als ze in T is, is naar het weeshuis gaan en Kaatje uit de klauwen van die  weeshuismensen wegscheuren. Zij zal haar meenemen en haar nooit meer alleen laten. Frans zal ze zeggen dat Kaatje van haar stiefmama is, dat ze beloofd heeft voor haar te zorgen. En dan gaat ze trouwen met Frans. Dat hij een zemelaar is maakt niet uit, hij heeft een huis waar het warm is en veilig.

Getagged , , , , , , ,

4 thoughts on “een onzedig paar

  1. Roeleke schreef:

    Spannend, leuk!,

  2. Evert Roest schreef:

    Ik wil als lezer direct meer weten. Wat is hier aan de hand?

  3. Annemarie Enters schreef:

    Leuk geschreven over een minder leuke situatie… in die tijd was je als vrouw de klos, zeker als je wieg niet in een huis van de hogere stand had gestaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.