‘Je kan niks anders’, fragment uit mijn verhaal

re

foto spaansbloed.wordpress.com

foto spaansbloed.wordpress.com

‘Hè, wat doe jij hier?’
Alleen het puntje van zijn neus en één oog zijn zichtbaar door de kier van de deur.
‘Dat zal ik je zeggen, als ik binnen mag komen.’
Meek duwt tegen de deur.
‘Ik ben alleen.’
‘Nou èn, ik zal je niet opeten.’
Met haar handen probeert ze de deur open te drukken, ze heeft het koud. Het is fris voor de tijd van het jaar, een stevig wind blaast zijn kille adem door het straatje. Frans doet een stap achteruit, Meek  valt naar binnen. Wat gek, denkt ze, ik ben toch zijn liefje, waarom doet hij zo achterlijk?

Het is schemerdonker in het kamertje. Frans neemt plaats achter het weefgetouw midden in de kamer. Hij pakt de spoel. Door het zijraam valt een bundel grijs licht op de gebogen figuur, over het gezicht met de wijde neusgaten waaruit een paar gele haren steken, de slappe mond die in een tuit hangt als hij naar beneden kijkt.
Meek zakt neer op het krukje naast de weefstoel.
‘Wil je niet horen wat ik te zeggen heb?’
Zijn soepogen kijken haar aan.
‘Jawel, maar ik ga verder met werken.’
‘Ze hebben gezegd, dat ik een ring gestolen heb.’
Hij kijkt op,
‘Een ring gestolen? Maar dat is heel erg.’
‘Maar dat heb ik niet, ik ben geen dief.’
‘Nou, gelukkig maar.’
‘Ik ben weggegaan,’ zegt Meek
Ze trappelt met haar voeten, haar sloffen maken een dof geluid op de planken vloer. Waarom neemt hij het niet voor haar op?
‘Ik ben weggegaan, zijn ze nou helemaal belatafeld’.
‘Weggegaan? Waarom ben je daar niet gebleven, het is toch goed werk, wat moet je nu?’
‘Wat? Moet ik blijven in een huis waar ze mij voor dief uitschelden! Van m’n leven niet. Ik vind wel weer wat anders.’
‘Daar denk je dan gemakkelijk over, het is een goed huis, het is al mooi dat ze je willen houden en je kan niks anders, hoe moet dat nou verder?’
Meek balt haar vuisten, ze was van plan hem te vragen of ze bij hem mocht blijven deze nacht, maar nu lijkt het haar beter naar pa te gaan.
‘Sukkel, bitst ze, ‘sukkel die je bent, ik weet niet of ik wel met zo’n kwezel getrouwd wil wezen.’
Ze staat zo snel op dat het krukje omvalt. Ze loopt weg, maar het stoeltje bonkt achter haar aan. Meek kijkt achterom, bukt, trekt haar rok los, ‘krak’, geeft het ding een trap en vliegt naar de deur. Buiten gaat ze in een drafje over de gele steentjes langs de grachten naar het terrein waar de wagen van pa staat. Bij iedere stap die ze zet dreunen de woorden van Frans  in haar hoofd: ‘je-kan-niks-anders.’

Getagged , , ,

3 thoughts on “‘Je kan niks anders’, fragment uit mijn verhaal

  1. Femmy Fijten schreef:

    Wat een prachtig stukje proza. Snik!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s