‘De tijd is van onszelf’ (Seneca)

Marmeren Borstbeeld van Seneca, anonieme beeldhouwkunst van de 17e eeuw, Museo Nacional del Prado. Van wikipedia

Om zes uur gaat de wekker. Van die bel moet ik mijn bed uitspringen om naar de sportschool te gaan. Dat is een mooi voornemen.

Niet naar de sportschool dan achter de computer om berichten te beantwoorden, stukjes te schrijven, een column voor te bereiden, een kort verhaal op te zetten en heel belangrijk: uitgevers aan te schrijven en mijn manuscript op te sturen.

Vervolgens een lijstje opstellen voor de boodschappen om gasten van die avond iets eetbaars voor te zetten. Wanneer ik ondanks het lijstje toch iets vergeet, nog eens naar de supermarkt fietsen. De dichtstbijzijnde scheelt een hoop in tijd maar ook in geld. Waar kies je voor?

Het huis aanvegen hoeft niet, beter stofzuigen de dag na het bezoek, scheelt tijd die ik gebruik om de zorgverzekering te bellen over vijf fysiosessies die betaald moeten worden uit het eigen risico want zij worden niet gedekt door de aanvullende verzekering. Waartoe dient een ****aanvullende verzekering waarin maar liefst zevenentwintig fysiosessies zijn ondergebracht als de therapeut zijn geknijp en gestrek etiketteert in de basisverzekering? Dan rinkelen de kassabellen en die moeten uitgezet. Vandaar de gesprekken: van verzekering naar therapeut, die met vakantie is dus moet een ander het probleem oplossen.

In de keuken aan de slag met de avondmaaltijd. Plannen zit in mijn genen en in mijn sterrenbeeld dus die maaltijd maak ik tijdig klaar. Zo kan ik tijdens het eten aanschuiven en gezellig mee kletsen eten en drinken.

Vriend wil als de gasten weg zijn nog even naar een goeie actiefilm kijken. Ik ga na naar bed en zet de wekker om zes uur want de planning is dat ik de volgende dag vroeg naar de sportschool ga. Voordat ik ga slapen lees ik dit fragment van Seneca uit zijn brieven aan Lucillius:

‘Noem mij eens iemand die wat overheeft voor tijd, die een dag op waarde schat, die snapt dat hij elke dag stervend is. Alle jaren achter ons zijn al domein van de dood. Je bent minder afhankelijk van de dag van morgen wanneer je beslag legt op die vandaag. Door uitstel snelt het leven voorbij. Alles is van anderen, maar de tijd is van onszelf. Dus pak ieder uur.’

Ik zit op de rug van een renpaard, een mooie arabier, die maar rent en rent en plotseling stilstaat op een duin. Hij steigert en brengt een ratelend geluid voort. Ik dreig te vallen, houd mij vast aan zijn manen. Mijn arabier ratelt maar door. Ik strek mijn hand uit geef een klap op de tijd en draai me nog eens om.

Getagged , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.