Auteursarchief: jumasy

Have a nice day!

wijkkrantlogo

Wijkkrant Buitenveldert

Het is een mirakel dat u deze column nog in het Nederlands kunt lezen, want zoals u wellicht is opgevallen rukt de Engelse taal in onze stad en wijk steeds meer op. Zelfs in deze krant verschijnt regelmatig een artikel in die taal. En dat is dan nog maar het begin. De Engelse taal wordt meer en meer gebruikt om onze internationale mede-wijkbewoner te gerieven. De Vrije Universiteit is al gestopt met de studie Nederlands. Colleges worden veelal in het Engels gegeven, in krom Engels zelfs. Met enige scholing van professoressen en professoren zal dàt ooit wel goed komen, maar het zou de Gemeente weleens op het idee kunnen brengen een oekaze uit te vaardigen dat al het nieuws in de Engelse taal moet worden gedrukt. Wellicht het eerste jaar nog een Nederlandse versie naast het Engels maar na een jaar moet het klaar zijn dan heeft u genoeg tijd gehad om te wennen.

Wellicht denkt u: wij leven in een democratie dat hoeft een redactie niet te accepteren! Schrijf gewoon in het Nederlands! Wij zijn Buitenvelderters wij willen in onze moedertaal lezen!

U heeft gelijk maar aan het bevel van de Gemeente zullen wij, hoewel schuimbekkend moeten voldoen omdat de Gemeente ons in haar financiële klauwen heeft. Zij levert de pecunia die nodig is om de krant draaiende te houden: vanaf het papier, het drukken tot en met de verspreiding. De krant valt weliswaar gratis in uw brievenbus maar het zijn uw en onze belastingcenten waarmee zijn verschijning wordt bekostigd. Een mars naar het stadhuis gehuld in gele hesjes en gewapend met hooivorken is dus het overwegen waard.

U zou ook uw grieven kunnen delen met een brief in de rubriek ‘ingezonden’ maar uitsluitend in het Engels. Ook Dunglish is no problem at all.

Have a nice day!

Getagged , , , , , ,

BEAM ME UP SCOTTY

foto: Heuvelstraat 1880 Regionaal archief Tilburg

Terug naar Tilburg en Amersfoort in de 19e eeuw

In 180 jaar verandert er het een en ander in een stad maar in Tilburg had de de tijd een zwart gat geslagen in de geschiedenis. Er was in mijn gevoel weinig over van het oude centrum. Meek woonde op Heuvel. Op het Heuvelplein kneep ik mijn ogen half dicht en probeerde mijn voorstellingsvermogen twee eeuwen terug te sturen. Tevergeefs. Ook toen ik ‘beam me up Scotty’ mompelde gebeurde er weinig. Scotty was er niet of had het te druk. Zonder zijn hulp lukte het mij niet een 19e eeuws beeld van Heuvel te krijgen.

Tilburg, de stad waar mijn roman begint en Meek, de hoofdpersoon woont en werkt. Om iets van de geest van de 19e eeuw terug te vinden en de sfeer te proeven ben ik naar die stad afgereisd.
Omdat ik geen beeld kan krijgen duik ik de archieven in. Uit ‘Het geheugen van Tilburg: https://www.geheugenvantilburg.nl/page/14346/ verneem ik dat Heuvel en de Markt beide wat hoger liggen dan overig Tilburg. Er was ook vroeger net als nu trouwens nogal wat bewoning. Men had daar minder last van het water. De Heuvelstraat vormde toen net als nu de verbindingsweg tussen Heuvel en Markt. Het Piusplein was vol waterplassen, en “Het Ven”, zoals het toen heette, had in de 19e eeuw nog twee vennen.

Tot in de 19e eeuw bleef de Heuvelweg in de volksmond Steenwech of Steenweg. De naam Heuvelstraat werd in 1865 voor het eerst schriftelijk gebruikt.

In het regionaal archief vond ik een foto van de Heuvelstraat uit 1880. Verder terug gaat het niet zonder hulp van de beamer van Scotty.

Getagged , , , , , , , , ,

100 jaar OBA

 

 

 

Terwijl het jazztrio Pellegrini zijn sound ten gehore bracht stroomde de zaal van de bibliotheek aan het Roelof Hartplein langzaam vol. Bij aanvang kon je er probleemloos een kanon afschieten. Ik deed dan ook een flinke aanslag op de uitgestalde bordjes met roomsoesjes. Aan een van de vele taartjes die op liefhebbers stonden te wachten kwam ik toen niet meer toe, maar daaruit kon ik afleiden dat het een drukte van belang zou worden en dan niet alleen om te luisteren naar de jazzklassiekers met moderne sound en improvisaties van het trio Pellegrini maar ook vanwege het gesprek van OBA directeur Martin Berendse met de schrijfsters van het boek ‘Amsterdammers en hun bibliotheek.’ in het kader van het 100-jarig bestaan. Dat onderdeel van het programma was mij geheel ontgaan in het programmaboekje maar het bleek een belangrijke aanvulling van mijn kennis over de ontstaansgeschiedenis van de bibliotheek in de afgelopen 100 jaar. Ondanks het voor mij zittende reusachtige obstakel slaagde ik erin beelden op te vangen van de bibliotheek door een eeuw heen.

OBA heeft het woord bibliotheek vervangen constateerde ik en het vertrouwde woord Bieb lijkt helemaal uit te zijn. Het is de OBA waar je boeken kunt lenen, even de krant kan lezen op de computer kunt pingelen of een e-book lenen. De Bieb is in de nevel van een eeuw verdwenen.

Na afloop sprak ik bij een goed glas wijn met Martin Berendse over de OBA die zal verrijzen aan de Zuidas. Dat neemt niet weg, zo zei hij, dat in Buitenveldert een vestiging zal blijven al is het waarschijnlijk niet aan de VanWeldammelaan maar op een plek midden in de wijk die goed toegankelijk zal zijn voor eenieder.

Daarop hieven wij het glas en namen nog een hapje. Welgedaan en goedgemutst ging ik op huis aan.

Getagged , , , , , , , , ,

Wetenschappelijk getest natuurlijk

Etsy

‘Een natuurproduct.’ zegt de verkoopster.
Zij overhandigt mij de tube.
‘De producten bevatten alleen maar natuurlijke ingrediënten en ook nog eens afkomstig uit duurzame gebieden.’
Kalmerende en herstellende lotion lees ik. Hmm, ik heb het niet zo op natuurproducten.
De verkoopster ziet mijn aarzeling. Zij loopt naar een beautybank, schuift een la open en haalt er een doosje uit.
‘Kijk, hier heb ik een lotion een dagcrème en oogcrème bij elkaar om te proberen.’
De voedende ingrediënten dragen bij om het hydratatieniveau weer op peil te krijgen staat er op het doosje. Ik lees de term duurzaam ergens tussen de kleine lettertjes of althans ik denk dat ik het lees. Maar ja het doosje is gratis en wie maalt er dan nog om een irritatie.
‘Dank,’ zeg ik.
‘Was dat het? ‘ vraagt de verkoopster.
Ja, knik ik. Ze loopt naar de toonbank en wij rekenen de andere producten af.

’s Avond gebruik ik de lotion en de oogcrème. Het is een beetje vettig. Dat bevalt me wel dus ik sluit mijn ogen en smeer.

De volgende dag zijn mijn ogen wat rood en de huid er omheen ook. Vermoeidheid natuurlijk. Nog maar lekker wat dagcrème en oogcrème erop aanbrengen.

Na een vermoeiende werkdag rol ik ’s avond het bed in, maar niet voordat ik weer de lotion en de oogcrème gebruikt heb. Lekker zacht die crème denk ik nog en val in slaap.

De spiegel toont mij de volgende dag een rood opgezwollen gezicht en ogen waarin zwarte pitjes drijven die proberen over de wallen heen te komen. Daar omheen glimt mijn huid als een verlichte lampenkap. Ik grijp de oogcrème en probeer de ingrediënten te lezen: koffiebonen en magnoliaextract om wallen te dempen, ginseng en nog wat brighteners. Waaruit dat laatste bestaat meldt de tekst niet.

De hele dag gloei ik als een ledlamp. Aan een collega die vraagt of ik misschien koorts heb doe ik mijn originverhaal.
‘Tja,’ zegt hij, ‘de natuur is niet zo gezond. Denk maar aan giftige planten, paddenstoelen en slangen, noem maar op. Daar moet je voorzichtig mee zijn. En ben jij ook niet allergisch voor nachtschaden?’

Het heeft drie dagen geduurd voor ik er weer normaal uit zag.

Getagged , , , , , , , ,

Van Gogh en de waarheid van het leven

Voor mijn roman deed ik onder andere onderzoek naar het leven van alledag van de wever in Brabant.
Zo kwam ik terecht bij Van Gogh. Dat was een leuke ontdekking. Hij beschouwt wevers als deel van ´het volk´dat hij graag schilderen wil.
‘Ik ben zeer druk werkende aan een serie koppen uit het volk…´schrijft hij in een van zijn brieven.
Kunstenaars van de oude Hollandse school verwijt hij dat ze nooit ´een arbeider´hebben gemaakt.

Van Gogh komt uit zijn brieven naar voren als iemand die grote waardering voor de armen heeft. Soms gaat hij zover hen deugden of inzichten toe te schrijven die de wijzen van deze wereld niet zouden bezitten maar over het algemeen heeft hij juist oog voor de eenvoudige, onaanzienlijke en lelijke of zelfs sombere kanten van hun bestaan. Dat vormt voor hem de werkelijkheid en hij mag deze graag stellen tegenover de zogenaamde beschaving die hij als een vorm van misleiding beschouwt. Een boerenmeisje ziet hij het liefst in een alledaags jak. Trekt ze een damespak aan dan is het echte eraf.

Hoe verder weg van de beschaafde wereld, hoe ‘echter´het is en daarom trekt Van Gogh vaak over de hei om er de allerarmste hutten te schetsen. In steden zoekt hij bij voorkeur de grauwste of armzaligste achterbuurt uit.
‘Het is daar wel somber maar men verveelt er zich nooit.’
Zijn eigen huishouden vergelijkt hij niet zonder trots met een arbeidersbestaan. Kortom: de waarheid van het leven moet niet bij de rijken en de beschaafden maar bij het gewone volk worden gezocht.

Bron: De wevers en Vincent van Gogh, samengesteling en redactie:Van den Brink en Frijhoff

Getagged , , , ,

De nimf Lorelei

De rotsVan verre ziet zij al aankomen, de schepen. Haar rots steekt boven kastelen en heuvels uit. Misschien zit er deze keer een man tussen die haar droom vervult: een leven in een paleis, weg van die rotrots! Snel pakt ze de borstel die achter haar ligt. Haar rechterhand gaat langzaam door het blonde haar dat tot over haar middel valt..

Ze heeft er zo genoeg van! Van de rivier, de schepen die op haar rots te pletter lopen. Van de razende schipbreukelingen die haar begeren en niet bij haar kunnen komen. Op haar onbereikbare rotsblok lacht zij ze uit.

Toen ze hier honderdtien jaar geleden kwam dacht ze haar droom snel te kunnen verwezenlijken. De vorige nimf had immers binnen tachtig jaar een prins aan de haak die haar meenam naar zijn paleis.

Lorelei buigt voorover. Haar gouden haar golft over haar voeten over de rots en verblindt de kapitein van de boot.

Bij de eerste knal heft ze haar hoofd. Na het gekraak en geschreeuw komt het gebrul en gejammer. De overlevenden bestormen haar klif.  Nu is het afwachten. Beneden splijt een verhit zooitje zich de nagels aan flarden om het rotblok te bedwingen. Lorelei zingt haar lied. De kerels slaan elkaar de hersens in. Een vent met een glimmende schedel en een rol touw over zijn schouder blijft over. Hij slingert het touw over haar rotspunt en trekt zich omhoog. Voor haar staat een hulk. Haar prins? Hij tilt haar op en drukt zijn lippen op haar gouden haar.

Getagged , , , , , , , , ,

De inktlap en de kroontjespen

foto: stefenfen.nl

Toen de lei langzamerhand uit de schoollokalen verdween, deed de kroontjespen zijn intrede. Het schrijven werd bij velen een kunststukje: dun omhoog en dik naar beneden. Maar het schrijven met pen en inkt had ook nadelen. Er kwamen propjes in de inktpot, waardoor er vlekken ontstonden. Dat werd vaak bestraft. Ook werd de inkpot voor ondeugende zaken gebruikt. Hoe vaak werd de vlecht van het meisje, dat voor een jongen zat, niet in de inktpot geduwd? En wat te denken van jongens, die om half 4 gist in de inktpot deden?  Dat gist deed zijn werk wel, zodat de volgende ochtend de hele bank en de vloer onder de inkt zat. 

De inktlap was een onmisbaar hulpmiddel. Vooral een nieuwe inktlap, gemaakt door moeder van verschillende lapjes met een knoop in het midden, gaf menig schoolkind een gevoel van grote vreugde. En als je ’s winters sneeuw in de inktpot deed, kon je zo mooi lichtblauw schrijven. 

Tijdens het schrijven hoorde je in de klas het geluid van de pennen die op de bodem van het inktpotje tikten. Ook hadden kinderen de gewoonte om tijdens het schrijven het schuifje van de inktpot steeds open en dicht te doen. Bij een nieuw schrift zat altijd een vloeiblad. Op de eerste bladzijde van een nieuw schrift werd prachtig geschreven. De natte inkt werd vervolgens keurig door het vloeiblad opgezogen. Als je vergat je oefeningen af te vloeien, je schrift snel dicht te klappen en in te leveren ontstonden vlekken en vegen. Voordat er een nieuwe kroontjespen werd gebruikt, moest deze eerst worden natgemaakt in de mond. Dat laatste heb ik vast nooit gedaan, ik kan het me tenminste niet herinneren. Maar ja, het geheugen…

Uit: onderwijsgeschiedenis.nl

 

 

Column

BUITENVELDERT APRIL 2019

 

foto: RTV Amstelveen

Hoogwaardig openbaar vervoer

Toen in juni 1997 lijn 50 ging rijden stoorde hij sneltram 51. Lijn 50 slurpte op station Zuid namelijk de energie van lijn 51 op. Het was zo erg dat de gemeente in het Parool en de regionale bladen een bericht liet plaatsen waarin zij verklaarden dat door de storingen aan lijn 51 volkstammen mensen buiten hun schuld te laat op het werk kwamen. Wanneer de baas ging tieren moest men hem of haar het mea culpa-artikel onder de neus duwen en dan kwam alles wel goed dacht de gemeente.

Maar met lijn 51 is het nooit meer goed gekomen, hij sukkelde van de ene naar de andere storing. In plaats van sneltram werd het een snelstoringtram. Toch is het jammer dat hij verdwenen is. Als hij reed diende hij vele jonge en oude Amsterdammers en Amstelveners.

Er verdwijnt nogal wat aan openbaar vervoer. Lijn 199 naar Amstelveen en Schiphol is recentelijk ook al gestopt met zijn diensten. Die lijn komt niet meer terug, zegt de gemeente, veel te onrendabel. Als je graag wilt dat een bus- of tramlijn blijft bestaan moet je niet klagen maar erin stappen.

Op een pamflet dat tijdens een informatieavond over de Amstelveenlijn en andere bus- en tramlijnen door het GVB werd uitgedeeld staan alle nieuwe lijnen fleurig aangeduid: het ziekenhuis Amstelveen wordt bediend door een shuttlebusje en naar Schiphol gaat een trein.

In de spits rijdt er een speciale bus die met alle andere automobilisten in de file staat want de busstrook is in de ravijnen van graaf- en spitwerkzaamheden verdwenen. Alles voor een hoogwaardig openbaar vervoer waar we nog even de kiezen voor op elkaar moeten zetten, maar dan krijg je ook wat kijk naar de Noord-Zuidlijn. Voor kwaliteit is tijd nodig en een excuusbericht van de gemeente in het Parool en de regionale kranten.

Julius

Getagged , , , , , , ,

‘Mijn vader heeft in het jappenkamp gezeten…’

jappenkamp1

Foto:nl.clipart.com

‘Mijn vader heeft in een jappenkamp gezeten en toch mag ik geen feest meer geven.’

Het gladde gezichtje van de Chinese man voor me  kreukelt ineen als een papieren hoedje in de regen.

‘Ik ben bij de politie geweest en zij zeggen dat het wel mag.’

De man vertegenwoordigt een Christelijk Indische geloofsgemeenschap die vrijwel wekelijk een bijeenkomst houdt met luid gezang en muziek aangestuwd door een geavanceerde geluidsinstallatie. De muren van de zaal waar het samenzijn wordt gehouden zijn neergezet in de jaren zestig van de 20e eeuw en niet bestand tegen zoveel kabaal.

De man komt vlakbij me staan,  zijn bovenlijf buigt, zijn benen vouwen zich, zijn gezichtje rimpelt alsof de wind eroverheen trekt, de donkere ogen spuwen vuur en knijpen samen, zijn arm komt omhoog.

Ik wijk, hij trekt zijn arm terug.

‘En jij, jij klaagt! Ik woon hier al vijftien jaar dus mag ik feestjes geven.’

Ik klaag, dat is correct.  Ik woon vlak naast de zaal en ik ben van mening dat vijftien jaar ergens wonen en een vader in een jappenkamp geen redenen zijn om de regels van het Huishoudelijk Reglement te overtreden waarin specifiek staat dat bewoners rekening moeten houden met medebewoners en geen overlast mogen veroorzaken. Bovendien heeft mijn tante ook in een jappenkamp gezeten. Zij is er gestorven. Ik ben naar haar genoemd, maar ik houd me in, wil de zaak niet op de spits drijven.

‘Niet als er te harde muziek en te veel herrie wordt gemaakt,’ antwoord ik, ‘ik heb ook rechten als bewoner.’

‘Er is geen harde muziek, ik ben bij de politie geweest en….’

Wat hij verder brabbelt wordt onverstaanbaar.

‘Jij klaagt en klaagt altijd. Wij zijn een christelijke partij en komen bij elkaar. Mijn vader heeft in een jappenkamp gezeten en daarom…’

‘Het is afgelopen met uw feestjes, u bent voldoende gewaarschuwd.’

De benen vouwen, het bovenlijf buigt, het gezichtje nadert mijn buik  alsof hij wil kopstoten, de zwarte ogen spatten vonken, zijn hand komt omhoog en suist langs mijn gezicht.

Dan deinst hij achteruit en pruttelt:

‘En toch en toch en toch, mijn vader zat in een jappenkamp en van de politie mag het.’

Getagged , , , , , , , , , ,