Een Russisch Ereveld

russische erebegraafpl

Afgelopen weekend was ik in Amersfoort/Leusden, daar waar mijn jeugd ligt. Je komt dan terug in regionen die allerlei herinneringen oproepen. De Russische begraafplaats bijvoorbeeld.

Naast de begraafplaats Rusthof bevindt zich de Russische begraafplaats. Wij liepen daar vroeger met mijn vader, die ons, mijn zusje en mij die vrolijk snaterden, maande stil te zijn.

Mijn moeder wist nog van de aankomst van de Russen op het station in Amersfoort. Ze zag ze het station uitkomen: haveloos en op blote voeten.

Hieronder een verslag:

In september 1941 kwamen op de vee-losplaats bij station Amersfoort 101 krijgsgevangenen aan uit Centraal-Azië, vermoedelijk hoofdzakelijk uit Oezbekistan. Ze waren gevangen genomen aan het Oostfront, niet lang na de Duitse inval in de Sovjet-Unie. De soldaten waren in lompen gehuld en na een lange treinreis oogden ze desolaat, vies en hongerig. De Duitsers beschouwden deze Aziatische bolsjewisten als Untermenschen en hebben hen als zodanig behandeld. De Amersfoortse bevolking toonde vooral medelijden.

Ook tijdens hun verblijf in Kamp Amersfoort werden de Russen, zoals ze werden genoemd, beestachtig behandeld. Binnen een halfjaar overleden 24 van hen aan honger, ziekte en mishandeling. De kamparts plaatste twee van hun schedels als curiosa in zijn werkkamer.

Op 9 april 1942 werden de overgebleven 77 gefusilleerd. Het zou de op één na grootste massa-executie in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog blijken te zijn. Op de plaats van de executie is een monument opgericht, waar de Stichting Russisch Ereveld sinds 2012 jaarlijks een herdenking houdt.Na de oorlog werden hun stoffelijke overschotten herbegraven op Rusthof. Langzaamaan raakten ze daar in de vergetelheid. Hun namen zijn nooit bekend geworden.

Journalist Remco Reiding woonde in de buurt van de begraafplaats en verbaasde zich erover dat er nooit nabestaanden langskwamen. Hij besloot een onderzoek in te stellen naar de Russische nabestaanden. In 1998 volgde zijn eerste reis naar de voormalige Sovjet-Unie. Op 22 april 2000 publiceerde hij zijn bevindingen in de Amersfoortse Courant. Bovendien was nu duidelijk dat vijftig Russische soldaten in Duitse dienst waren toen zij omkwamen, en al die jaren als geallieerden waren geëerd en herdacht. Veertien anonieme graven kregen een naam, en 150 families van slachtoffers werden gevonden. In 2000 waren Dimitri en Pjotr Botenko de eerste nabestaanden die op de hoogte gebracht werden waar het graf van hun vader Vladimir Botenko was.

In april 2012 verscheen over de onderzoekingen boek “Kind van een Ereveld”.

Bronnen:

https://russisch-ereveld.nl/het-ereveld/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Russisch_ereveld_Leusden

Getagged , , , , , , , , , , , , ,

De plee

romeinse plee

Romeins groepstoilet – Foto: Gemma Jansen – Radboud Universiteit Nijmegen

De oudste toiletten stammen waarschijnlijk uit de tijd van de Minoërs ( 3500-1375 v.Chr. in het Oostelijk Middellandse Zeegebied). Bij archeologische vondsten werden in hun paleizen resten van rioleringen en toiletten teruggevonden. Veel van deze beschaving is echter verloren gegaan. Pas in de tijd van de Romeinen (750 v.Chr. – 476 n. Chr.) werd er weer een soortgelijk systeem in gebruik genomen.

Romeinen

In de tijd van de Romeinen werden de eerste openbare toiletten in gebruik genomen. Er was toen sprake van grootschalige urbanisatie. De dorpen groeiden uit tot steden en al die inwoners produceerden natuurlijk veel afval en ontlasting. Zodoende besloot het stadsbestuur van Rome om openbare toiletten te bouwen. In deze openbare ruimtes waren een aantal zittingen naast elkaar geplaatst boven een trog waar stromend water doorheen liep. Aan alles was gedacht en als voorloper van het wc-papier, werd een spons op een stok gebruikt waarmee het achterwerk kon worden schoon geveegd. De spons werd vervolgens in het stromende water afgespoeld en kon weer gebruikt worden door de volgende bezoeker. De toiletten werden gebouwd op de hoek van de straten. Naast hygiëne waren deze naast elkaar gelegen wc’s ook sociale ontmoetingsplaatsen.

Dat het in de Romeinse toiletten stonk is niet heel verbazend en wordt door de onderzoekers dan ook bevestigd. De toiletten hadden geen stankslot tussen het riool of de beerput en veel van de Romeinse wc’s bevonden zich in of vlakbij de keuken.

Waar men het “kleinste kamertje” vandaag de dag nog wel eens met gezelligheid associeert, was dat in de tijd van de Romeinen wel anders. Veel Romeinen waren zelfs bang op het toilet. Ze geloofden dat demonen uit het riool of de beerput omhoog konden komen om vervolgens bezit van hen te nemen. Op verschillende toiletwanden zijn dan ook afbeeldingen van goden gevonden die bescherming moesten bieden tegen dit onheil. Ook zijn er bij veel wc’s amuletten gevonden en bezwerende spreuken gevonden die de Romeinen moesten beschermen tijdens het toiletbezoek.

De Romeinen bouwden veel groepstoiletten maar er werden ook privé-toiletten gemaakt. De veelal openbare groepstoiletten zagen er in het hele Romeinse Rijk hetzelfde uit. Een rij stenen zittingen met een gat om op te zitten. Aan de voorzijde was ook nog een kleine sleuf te vinden. Na de ‘boodschap’ werd door dit gat een spons aan een stok gestoken zodat het onderlichaam enigszins gereinigd werd. Hoe vaak deze sponsen hergebruikt werden is overigens niet bekend.

Getagged , , , , , , , , ,

Stress in de mailbox en wat doe je eraan?

foto: me.me

Mijn mailbox stroomt vol met recensies, achtergrondverhalen van diverse kranten en tijdschriften. De rode banners die zij over de artikelen aanbrengen om mij tot abonnee te maken storen niet, althans ik doe alsof zij mij niet storen. Sommigen media hanteren restricties. Zo mag ik van de NRC maar vijf artikelen gratis in de maand lezen, van het FD ook, maar is de Elsevier ruimhartiger. Als ik tijd had nam ik daarom een abonnement op de Elsevier. Soms komt ook een artikel uit Elsevier niet verder in beeld dan de eerste vijf regels waarin de hoofdlijn staat. Vijf regels is dus genoeg. Vaak wordt over veel van hetzelfde geschreven, de krant moet tenslotte vol. Al de punten en komma’s van het politiek gehannes, het haantjes gekraai en gegraai moeten paginabreed worden uitgemeten. Mijn hersenen worden volgepropt met desinformatie zoals de lever van een Franse gans wordt vetgemest. https://www.dierenbescherming.nl/spreekbeurt-gansgans 2.jpgDe gans wordt beschermd door de Dierenbescherming, maar wij arme consumenten, wat geeft al die data ons, behalve het beeld van een onbetrouwbare wereld om te beginnen bij ons eigen land.

Ik heb wel iets geleerd van al die teksten, namelijk diagonaal lezen. Bij het lezen gaan mijn ogen schuin door een tekst, die zich zo aan mijn brein vastzuigt. Als een item mijn aandacht trekt, lees ik wel de hele alinea. Het scheelt tijd, die je weer aan iets anders kunt besteden.

Getagged , , , , , , , ,

Wie bedacht de eerste waterleiding?

We genieten al meer dan 150 jaar van kraanwater in Nederland. In 1853 zorgde Jacob van Lennep voor de eerste waterleiding. Vanuit de Duinen van Haarlem naar Amsterdam, om zo iets te doen aan het slechte drinkwater in de stad.

Jacob van Lennep (een bekende schrijver en advocaat) kreeg het idee van het aanleggen van de waterleidingen nadat hij op een zomerse dag een vers glas duinwater van zijn vrouw kreeg. Dat kon je toen in de buurt van Haarlem uit een pomp halen. Ook waren de bierbrouwers in Amsterdam aanleiding tot het eerste waterleidingnet.

(Geplaatst op 03:00h in Kraanwateruniversiteit, Nog meer weetjes door tom niekamp)

Zoals dat geldt voor wel meer historische anekdotes, is het verhaal te mooi om waar te zijn. Maar het staat buiten kijf dat Jacob van Lennep een doorslaggevende rol speelde bij de oprichting van het eerste drinkwaterbedrijf: de Amsterdamse Duinwater Maatschappij. Het eerste tappunt was bij de Willemspoort (de huidige Haarlemmerpoort). Hier werd duinwater voor één cent per emmer verkocht. Vanaf 1853 pompte de Amsterdamse Duinwater Maatschappij steeds meer kubieke meters schoon duinwater naar de hoofdstad.

Bron: kraanwater.nu

Getagged , , , , ,

Een ‘grain de beauté’ (6) Apotheose

De uitslag van de echografie is goed. In het nagesprek met de oncologe adviseert zij een bloedtest te laten doen, een z.g. S100, die het bloed op tumoren onderzoekt.
Ik krijg de uitslag direct de volgende dag per telefoon.
‘Bloedtest goed, alles normaal. Wij wachten nog op de uitslag van PA.’
Uitslag PA? Wat is PA?
Google helpt: PA is pathologie. Wat heeft pathologie te maken met mijn bloedtest? Ik besluit mij er niet druk over te maken, het zal wel een eenvoudig dingetje zijn.

Op zaterdag ontvang ik een brief waarin staat dat ik donderdag zal worden gebeld.
Is dat dingetje toch niet zo onschuldig dan?

Direct na het weekend bel ik het Avl. Een van de dames van de afdeling Hoofd/Hals antwoordt dat het normaal is dat een analyse uit een ander ziekenhuis nog eens door de pathologen van het Avl wordt nagegaan als de patiënt is doorverwezen.
Een extra controle? En waarom weet ik daar niets van? Mijn maag draait.
‘Niets aan de hand,’ zegt zij, ‘in 99 van de 100 gevallen is de uitslag gelijk.’
Ik weet onmiddellijk zeker, dat die 1 bij mij 99 is.
‘U wordt volgende week maandag gebeld.’
‘Hoezo volgende week maandag? Ik zou toch donderdag as gebeld worden met de uitslag?’
‘De maandag daarna hebben wij pas de uitslag.’
‘Als de uitslag zo lang op zich laat wachten betekent het dat er iets aan de hand is.’
Ik denk aan de uitslag in Hoorn, dat duurde ook anderhalve week met een melanoom als resultaat.
‘Welnee mevrouw. U moet bedenken, dat het weefsel moet worden ingepakt, opgestuurd, weer uitgepakt. Dat neemt tijd. Maar we laten de belafspraak van as donderdag staan, misschien is er dan al iets bekend.’

Donderdag belt de arts,
‘Wij hebben een afwijking gevonden onder de tumor. Wij weten niet wat het is.’
Ik stel vragen en hij antwoordt,
‘Als de afwijking kwaadaardig is wordt de tumor dikker dan 0.8. De afwijking hebben we op de kweek gezet. Mocht het kwaadaardig zijn adviseer ik een halsklieroperatie.’

Na vier nachten vol spokende melanomen, visioenen van een aan stukken gesneden hals en littekens dwars over het gezicht in een zwart veld en oedeembulten, belt het Avl.
‘De melanoom is dunner geworden. Hij is van 0.8 naar 0.4 mm gegaan. De afwijking is een moedervlekje.’

Ik besluit geen vragen meer te stellen.

Getagged , , , , , , , , ,

Een ‘grain de beauté’ (5)

‘Het protocol is onlangs veranderd op grond van voortschrijdend inzicht. Het voortschrijdend inzicht is gebaseerd op onderzoeken, die hebben aangetoond, dat melanomen van 0.8 – 1mm meer kans hebben op uitzaaiingen naar de organen,’ vertelt de chirurg/oncoloog. Ze voegt er nog aan toe, ‘dat de medische wetenschap vijf jaar geleden geen idee had hoe een melanoom te behandelen, maar dat zij er tegenwoordig veel meer van afweet.’

Na een week babyvoeding en fruitsmoothies ben ik weer een normaal etend mens geworden. Ik zit dan ook redelijk ontspannen, maar alert, in het gesprek bij het AvL.

Van dokters antwoorden over de risico’s bij klieroperaties en wondgenezing word ik niet blij. Dan trekt zij een troef uit haar preventiekit: een echografie van de halsklieren.

‘Niet belastend en als wij iets afwijkends zien wordt er een punctie genomen, die na analyse niet altijd slecht hoeft te zijn, omdat wij laagdrempelig zijn.’

Daar ga ik dan maar voor.

Zo race ik van kliniek naar ziekenhuis, geflankeerd door diverse zorgverleners, die mijn hals en gezicht van alle kanten bepalperen en bepotelen en hoop ik er het beste van.

Getagged , , , , , , ,

Een ‘grain de beauté’ (4)

‘Sorry,’ zegt ze, ‘naar aanleiding van uw vragen ben ik even gaan kijken in de computer en heb geconstateerd dat de richtlijnen in december, net voor de Kerst, veranderd zijn. Voor vlekken van 0.8 tot 1 mm moet een klieroperatie worden uitgevoerd.’
Ehh…?
‘Als ik het geweten had, had ik u gelijk geopereerd.’
Nou, gelukkig is dat niet gebeurt, denk ik.
‘Ik kan een second opinion voor u aanvragen bij het Antonie van Leeuwenhoek. Daar zitten de deskundigen.’
Dat lijkt me een goed idee, een gesprek kan geen kwaad.

Ik krijg een lap met een gat over mijn hoofd en de chirurg begint te snijden waarna ze de huid weer aan elkaar naait. Ze sjort flink, ik voel mijn mondhoek omhoog gaan.
Na afloop plakt de assistente een flinke pleister op de wond en houdt mij een spiegel voor. Ik heb een kleine facelift ondergaan. Verder zie ik er uit als altijd.

De arts regelt een gesprek met het AvL en ik kan gaan. De wond doet geen pijn en omdat ik voorafgaand aan de operatie niets gegeten heb besluit ik in het stadje iets te gaan eten en drinken. In een bistro bestel ik een koffie en een salade met eendenborst. Ik neem een slok van de koffie, die lekker sterk is, dan breng ik de vork met een stuk eend naar mijn mond. Mijn mond gaat op een kiertje open. Hoe ik ook probeer hem wijd open gesperd te houden, iedere keer als ik de vork naar mijn mond breng, klapt hij dicht. Ik wurm de salade naar binnen. Daar stokt de activiteit.

Ik kan niet meer kauwen.

Getagged , , , , , , ,

Ratatouille Radio 13 februari

Origineel, even geen OS

Ratatouille TV & Radio

allman

Dinsdag 13 februari gaan we tussen 18:00 en 19:00 veel leuke muziek draaien van bands en artiesten uit de jaren 60 en 70 die met de letter A beginnen. We laten de hits links liggen dus je kunt volop genieten van de onbekendere pareltjes van deze artiesten. Luister tegen die tijd live op: Stads FM of op 106.8 in de ether of op 103.3 op de kabel.

View original post

Een ‘grain de beauté’ (3)

‘Er zijn celdelingen gevonden in de vlek.’
Celdelingen?
‘Hij heeft een dikte van 0,8 mm. In de omliggende huid is niets gevonden. Het is toch nog een melanoom geworden. In zo’n geval zijn er twee pathologen die het weefsel bekijken vandaar dat de uitslag langer dan een week op zich laat wachten.’
Ik ga zitten. Melanoom? 0,8 mm? Dat is niet slecht weet ik van mijn studie in de jungle van internet. Toch valt het me tegen.
‘Hoewel het 0,8 mm is en melanomen tot 1 mm een gunstige prognose hebben,’ gaat zij verder, ‘moet er toch extra weefsel verwijderd worden. Dat zijn richtlijnen van de Europese Unie.’
Europese Unie? Waar bemoeit Brussel zich mee?
‘U zult dus nog voor een tweede keer onder behandeling moeten.’
Ik snak naar een sterke kop koffie. Mijn vriendelijke moedervlek ontaard in een giftige spin! En nog een keer huid laten weghalen, hoeveel en waarom? Voor Brussel? En blijft er dan nog wel een gezicht over?

De dermatoloog in mijn woonplaats raadt mij aan een tweede behandeling uit te laten voeren, want,
‘in het niet weggehaalde weefsel kunnen zich nog kwaadaardige cellen bevinden, de cellen kunnen daar zo klein zijn dat ze zelfs onder de microscoop niet zichtbaar zijn. Vandaar nog een tweede behandeling. Voor de zekerheid. Dat moet binnen zes weken.’

In Hoorn word ik voor de tweede keer geopereerd. Het litteken van de eerste keer geneest mooi. Het is ongeveer 5 cm lang, maar al bijna onzichtbaar.
De chirurg komt naast mij staan en zegt,
‘Na deze behandeling, hoeft u niet meer onder controle. De vlek is verwijderd, het omliggende weefsel schoon. U bent klaar.’
Ik tover een vragenlijstje uit mijn zak,
‘Met vrienden heb ik gesproken over mijn ervaring. Een van hen vertelde mij dat een melanoom de oorzaak kan zijn van pancreaskanker?’
‘Dan is een melanoom erfelijk,’ zegt ze,’ en u heeft gezegd dat er in uw familie geen geschiedenis voorkomt.’
‘Voor zover ik weet.’
Het is lastig alle doodsoorzaken van de voorvaderen te doorgronden. Van de meest weet ik het wel, maar ja.
‘Bovendien,’ zeg ik, ‘zit het euvel vlak bij de lymfeklieren.’
‘Weest ù maar blij dat bij ù geen lymfeklier verwijderd hoeft te worden, dat is namelijk niet nodig bij melanomen tot 1 mm. Het is een buitengewoon risicovolle operatie met een slechte wondgenezing.’

Ze gaat weg, ik ga liggen op de snijtafel, de assistente verdooft de plek op mijn wang. Ik wacht op de dingen die komen gaan  als de arts weer binnenkomt, mij strak aankijkt en zegt,
Sorry,..’


Getagged , , , , , ,