Categorie archief: journalistiek

Column

BUITENVELDERT APRIL 2019

 

foto: RTV Amstelveen

Hoogwaardig openbaar vervoer

Toen in juni 1997 lijn 50 ging rijden stoorde hij sneltram 51. Lijn 50 slurpte op station Zuid namelijk de energie van lijn 51 op. Het was zo erg dat de gemeente in het Parool en de regionale bladen een bericht liet plaatsen waarin zij verklaarden dat door de storingen aan lijn 51 volkstammen mensen buiten hun schuld te laat op het werk kwamen. Wanneer de baas ging tieren moest men hem of haar het mea culpa-artikel onder de neus duwen en dan kwam alles wel goed dacht de gemeente.

Maar met lijn 51 is het nooit meer goed gekomen, hij sukkelde van de ene naar de andere storing. In plaats van sneltram werd het een snelstoringtram. Toch is het jammer dat hij verdwenen is. Als hij reed diende hij vele jonge en oude Amsterdammers en Amstelveners.

Er verdwijnt nogal wat aan openbaar vervoer. Lijn 199 naar Amstelveen en Schiphol is recentelijk ook al gestopt met zijn diensten. Die lijn komt niet meer terug, zegt de gemeente, veel te onrendabel. Als je graag wilt dat een bus- of tramlijn blijft bestaan moet je niet klagen maar erin stappen.

Op een pamflet dat tijdens een informatieavond over de Amstelveenlijn en andere bus- en tramlijnen door het GVB werd uitgedeeld staan alle nieuwe lijnen fleurig aangeduid: het ziekenhuis Amstelveen wordt bediend door een shuttlebusje en naar Schiphol gaat een trein.

In de spits rijdt er een speciale bus die met alle andere automobilisten in de file staat want de busstrook is in de ravijnen van graaf- en spitwerkzaamheden verdwenen. Alles voor een hoogwaardig openbaar vervoer waar we nog even de kiezen voor op elkaar moeten zetten, maar dan krijg je ook wat kijk naar de Noord-Zuidlijn. Voor kwaliteit is tijd nodig en een excuusbericht van de gemeente in het Parool en de regionale kranten.

Julius

Getagged , , , , , , ,

Een Russisch Ereveld

russische erebegraafpl

Afgelopen weekend was ik in Amersfoort/Leusden. Daar waar mijn jeugd ligt. Je komt dan terug in regionen die allerlei herinneringen oproepen. De Russische begraafplaats bijvoorbeeld.

Naast de begraafplaats Rusthof bevindt zich de Russische begraafplaats. Wij,  liepen daar vroeger met mijn vader  die mijn zusje en mij die vrolijk snaterden, maande stil te zijn en met respect de begraafplaats te naderen.

Mijn moeder wist nog van de aankomst van de Russen op het station in Amersfoort. Ze zag ze het stationsgebouw uitkomen: haveloos en op blote voeten.

Hieronder een verslag:

In september 1941 kwamen op de vee-losplaats bij station Amersfoort 101 krijgsgevangenen aan uit Centraal-Azië, vermoedelijk hoofdzakelijk uit Oezbekistan. Ze waren gevangen genomen aan het Oostfront, niet lang na de Duitse inval in de Sovjet-Unie. De soldaten waren in lompen gehuld en na een lange treinreis oogden ze desolaat, vies en hongerig. De Duitsers beschouwden deze Aziatische bolsjewisten als Untermenschen en hebben hen als zodanig behandeld. De Amersfoortse bevolking toonde vooral medelijden.

Ook tijdens hun verblijf in Kamp Amersfoort werden de Russen, zoals ze werden genoemd, beestachtig behandeld. Binnen een halfjaar overleden 24 van hen aan honger, ziekte en mishandeling. De kamparts plaatste twee van hun schedels als curiosa in zijn werkkamer.

Op 9 april 1942 werden de overgebleven 77 gefusilleerd. Het zou de op één na grootste massa-executie in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog blijken te zijn. Op de plaats van de executie is een monument opgericht, waar de Stichting Russisch Ereveld sinds 2012 jaarlijks een herdenking houdt.Na de oorlog werden hun stoffelijke overschotten herbegraven op Rusthof. Langzaamaan raakten ze daar in de vergetelheid. Hun namen zijn nooit bekend geworden.

Journalist Remco Reiding woonde in de buurt van de begraafplaats en verbaasde zich erover dat er nooit nabestaanden langskwamen. Hij besloot een onderzoek in te stellen naar de Russische nabestaanden. In 1998 volgde zijn eerste reis naar de voormalige Sovjet-Unie. Op 22 april 2000 publiceerde hij zijn bevindingen in de Amersfoortse Courant. Bovendien was nu duidelijk dat vijftig Russische soldaten in Duitse dienst waren toen zij omkwamen, en al die jaren als geallieerden waren geëerd en herdacht. Veertien anonieme graven kregen een naam, en 150 families van slachtoffers werden gevonden. In 2000 waren Dimitri en Pjotr Botenko de eerste nabestaanden die op de hoogte gebracht werden waar het graf van hun vader Vladimir Botenko was.

In april 2012 verscheen over de onderzoekingen boek “Kind van een Ereveld”.

Bronnen:

https://russisch-ereveld.nl/het-ereveld/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Russisch_ereveld_Leusden

Getagged , , , , , , , , , , , , ,

een ouwe afgeleefde kerel, deel II

Eerst even een herhaling van de laatste alinea van Deel 1: Weet u nog wel het gaat om het lidmaatschap van de Provinciale Staten, bevochten door twee mannen.

De krant hoopte dat de kiezers het doel van de verkiezingen in het oog hielden door de bekwaamste en meest geschikte van het tweetal te kiezen. Een man dus van wie het meest verwacht mag worden.

En die man is niet de heer Van Dam. Hij is een afgeleefde ouwe kerel van zeventig. Vijfentwintig jaar woont hij in Amersfoort en nog nooit heeft hij enig blijk gegeven bekend te zijn met de aangelegenheden van de Stad en de Provincie. Hij was rechter en dat was dat. Voor de stad en het gewest waar hij woont heeft hij nooit iets gedaan. Hij stelt zich nooit naast maar altijd boven de burgers van de stad. Het lidmaatschap van de Staten wordt door hem alleen maar begeerd omdat hij dan een toch een goed betaalde baan heeft mocht de rechtbank gesloten (de Regtbank gesupprimeerd)worden of voor het geval hij met pensioen wordt gestuurd.’

De heer Van Strijen daarentegen is een gezonde jongeman van veertig jaar, die niet alleen door zijn beroep als notaris heel geschikt is om zitting te nemen in de Staten maar ook bewezen pal te staan voor zijn medeburgers.

Beide partijen hebben heftige tegenstanders:

Van Strijen is in de ogen van de Protestanten niet geschikt omdat hij neutraal is en van alle gezindten. Zij zien dat als een ernstig nadeel, dat zij overal rondbazuinen. Terwijl het neutraliteitsbeginsel voor iedereen geldt ook voor de heer Van Dam.

De heer Van Dam heeft de katholieke kerk om medewerking gevraagd. Met de opmerking dat hij dan wel protestant, maar liberaal is heeft hij om hun stem gebedeld.

Aan de protestanten schreef hij een brief dat hij een voorkeur heeft voor de Godsdienst van zijn Vaderen.

En dat van de heer van Dam, die nog nooit op enige godsdienst handeling of gedachte betrapt is, maar wel luid en duidelijk verklaard heeft dat godsdienst er alleen is om de ‘gemeene man’ in toom te houden.

De krant sluit tenslotte af met ten sterksten te moeten protesteren tegen de benoeming van de heer Van Dam tot lid van de Provinciale Staten.

 

Opmerking van de schrijfster:

Afijn, het is al eeuwen kommer en kwel in de politiek

Getagged , , , , , , ,

Een afgeleefde kerel van zeventig: Deel 1

Provinciale Staten 1

Het was oktober 1851 en de verkiezingen van Provinciale Staten Utrecht waren niet zonder strubbelingen verlopen. Er moesten herverkiezingen plaatsvinden omdat zich twee mannen voor een vacature kandidaat hadden gesteld.
Op 15 oktober moesten de Amersfoorters weer naar de stembus. De twee mannen op wie gestemd kon worden:

  1. de heer Van Dam van Isselt, president van de arrondissementsrechtbank in Amersfoort en
  2. de heer C.E. Van Strijen, notaris in Wijk bij Duurstede.

De Amersfoortsche Courant had over beide heren het nodige commentaar. Het leek de reporter beter die mening te ventileren voordat de verkiezingen plaatsvonden dan erna. Daarom trok hij in de kolommen van 14 oktober van leer:

De heer Van Dam meent recht te hebben op een stoel, die normaal gesproken toekomt aan de heer Van Strijen. De vrienden van Van Dam laten een circulaire in de stad verspreiden (een ‘briefje’ schrijft de krant) met opgave van redenen waarom de kiezers op Van Dam moeten stemmen en niet op Van Strijen. Het komt erop neer dat Amersfoort niet goed vertegenwoordigd is zonder Van Dam in het College.
Dat er dan vier vertegenwoordigers uit Amersfoort in het college zitting hebben en WijkbijDuurstede geheel en al uit de boot valt, zag Van Dam niet als een probleem.

Die Amersfoortsche voorstanders van de heer Van Dam verlangen dus dat een twaalfhonderdtal kiezers eene onbillijkheid plegen opdat zij hun zin krijgen!’ schrijft de krant nijdig.

De krant hoopte dat de kiezers het doel van de verkiezingen in het oog hielden door de bekwaamste en meest geschikte van het tweetal te kiezen. Een man dus van wie het meest verwacht mag worden:

En die man is niet de heer Van Dam. Hij, Van Dam,  is een afgeleefde ouwe kerel van zeventig. Vijfentwintig jaar woont hij in Amersfoort en nog nooit heeft hij enig blijk gegeven bekend te zijn met de aangelegenheden van de Stad en de Provincie. Hij was rechter en dat was genoeg vond hij. Voor de stad en het gewest waar hij woont heeft hij nooit iets gedaan. Hij stelt zich nooit naast maar altijd boven de burgers van de stad. Het lidmaatschap van de Staten wordt door hem alleen maar begeerd omdat hij dan een goed betaalde baan heeft mocht de rechtbank gesloten (de Regtbank gesupprimeerd) worden of voor het geval hij met pensioen moest.’

Getagged , , , , ,