Categorie archief: Kunst

Marmalade, Marie malade

foto: Farmdrop

Mary Stuart was ziek, ze had griep en voelde zich zo beroerd en had daarom zo vreselijk de pest in dat ze haar hofhouding voortdurend uitkafferde. Een van hen klaagde bij haar vriend, een keukenjongen.
‘Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zo strontvervelend is. Ze scheldt ons uit en doet alsof wij haar ziek hebben gemaakt. Ze wil terug naar Frankrijk waar het klimaat beter is dan in Schotland.’
De hofdame hoestte.
‘En dat is toch echt niet zo, ik bedoel dat wij haar ziek maken.’
Het huilen stond haar nader dan het lachen. Een nieuwe hoestexplosie ontsnapte uit haar keel.
‘Geeft niets,’ zei de jongen die met Mary Stuart uit Frankrijk was meegekomen. Hij kende nog maar weinig mensen in het kasteel en wilde zijn nieuwe vriendin graag helpen.
‘Luister, ik heb een idee. Wacht maar af. Kom aan het eind van de middag naar me toe dan heb ik iets voor je!’
Hij gaf de dame een kus.
‘Fijn, James,’ zei ze, tilde haar rokken weg en trippelde weg.
James, eigenlijk heette hij voluit Jamie Olivier, hoorde haar hoest nog naratelen in de kasteelgangen.
Hij glimlachte en ging aan de slag.

’s Middags overhandigde hij de dame een aardewerkenschaaltje waarin een oranje substantie lag.
‘Wat een rare kleur.’
Ruik nou maar.’ drong de jongen aan.
‘Hmm het ruikt best.’
Ze rook nog eens, hoorbaar nu.
‘Heerlijk eigenlijk ,’ zei ze, ‘het lijkt wel sinaasappel en nog iets, maar wat?’
Ze boog haar hoofd en niesde oorverdovend.
‘Wat is dat?’
‘Dat is ‘”Marie malade,’ zei de knecht tevreden dat hij haar blij stemde. ‘La reine zal er snel van opknappen.’

Getagged , , , , , , , , ,

Misdaad als vrijheid

Foto:  themuslimissue.wordpress.com

Foto: themuslimissue.wordpress.com

Kunst en religie kennen een lange geschiedenis van conflicten, niet alleen de moslimwereld, maar  ook  Amerika en  Europa kennen zo door de eeuwen heen hun religieus getinte terroristische feiten,  gepleegd door alle gezindten.

Een van de meest recente vond plaats in januari 2015 als de kunstenaars van het satirische blad Charlie Hebdo in Parijs worden doodgeschoten door een stelletje slecht gehumeurde moslims vanwege het tekenen van satirische cartoons  van onder andere de profeet Mohammed.

De karikaturen  van Charlie Hebdo zijn vaak choquerend smakeloos. Het schokt en kwetst mensen als zij belachelijk worden gemaakt in een tekening of wanneer een van hun heilige onderwerpen blasfemisch wordt weergegeven. Het zijn dan ook spotprenten en spot is niet vriendelijk. Een goede karikatuur legt direct meer bloot dan een tekst van twee kantjes. Het goede nieuws is, dat niemand je kan verplichten ernaar te kijken.

Moslims is het  verboden tekeningen te maken en te bekijken waarop mensen staan afgebeeld. Hun kunst bestaat dan ook voornamelijk uit tegeltjes in allerlei kleuren en vormen. Mooi die tegeltjes, maar je raakt er op den duur wel op uitgekeken.
Ik stel me zo voor, dat om eens iets anders te zien dan hiërogliefen, de moordenaars van de CharlieHebdo-redactie,  het blaadje kochten. Stiekem. Toen zij het in bezit hadden en meenamen naar hun hol, zagen zij de tekeningen en na ze van alle kanten besnuffeld en bekeken te hebben,  kregen ze spijt. Zo gaat dat nou altijd: het bezit van de zaak is het eind van het vermaak.
Aha, een cliché, maar eentje die de situatie goed verbeeldt, want: Help, wat nu dachten onze moslims?  Ineens wisten ze het weer, een goede moslim kijkt niet naar afbeeldingen van iets dat een ziel heeft. Dat is haram, zondig! En God straft onmiddellijk. Nooit hadden zij die afbeeldingen mogen bekijken, laat staan dat ze een krant mochten kopen en lezen, die prenten en afbeeldingen uitgeeft. Maar waarom mochten anderen eigenlijk wel en zij niet?  En hoe moesten ze God weer gunstig stemmen?

Het was dan ook niet uitsluitend omdat ze op hun ziel getrapt waren door een belediging de profeet aangedaan, maar uit spijt en jaloezie op kunstenaars die in vrijheid hun beroep mogen en kunnen uitoefenen,  dat ze naar de wapens grepen.
Misdaad is kennelijk Lees verder

Getagged , , ,

De Picknick

niceandwonderfulinbelgium.wordpress.com

niceandwonderfulinbelgium.wordpress.com

Tijdens de onderzoeken die ik doe voor mijn boek, dat zich in de 19e eeuw afspeelt kwam ik een schilderij van Emile Claus tegen: De Picknick (1880)

Het schilderij toont het verschil in leefwereld tussen arme plattelandsbevolking en rijke stadsbewoners.
Op een haast fotografische manier zien je op de voorgrond een groep boeren die op zondag in het hoge gras aan het water ongebreideld liggen te genieten van de zon, terwijl het er op de achtergrond heel anders aan toe gaat.
Op de achtergrond zie je een burgerlijke familie die in het gemaaide gras in de schaduw van enkele bomen in hun mooiste kleren hun zondag doorbrengen.
De rivier vormt als het ware een barrière tussen de twee werelden en Emile Claus kiest hier als schilder duidelijk partij.
Wat significant is, is dat voor de stadsmensen in het water een kookboot ligt, waarin de maaltijd werd voorbereid, iets waar de personen uit de voorgrond waarschijnlijk met grote afgunst op toe keken.
Het portret neigt naar het sociaal realisme, maar het decor zorgt voor een behoorlijk optimistische en ongedwongen sfeer*)

Uit:Liefdadigheid tijdens de 19e eeuw: een druppel op een hete plaat?

Getagged , ,

MUSEUMPASSAGE

 OnderdoorgangOp reces in Nice toen het nog niet zo warm was zat ik heerlijk op het terras onder de arcaden van Café de Turin op de Place Garibaldi en peuzelde verse coquillages en crustacés overgoten met een heerlijk frisse muscadet. Tegenover het café verhief zich het museum ‘Art Moderne et d’Art Contemporain kortweg MaMa geheten. Dat museum had ik zojuist bezocht. Tot de collectie behoren meer dan veertig, door de kunstenares geschonken, sculpturen en schilderijen van de beeldhouwster Niki de Saint Phalle, alsmede werken van kunstenaars die in Nice werkten en tot de École de Nice gerekend worden, zoals Yves Klein( met twintig in langdurige bruikleen gegeven werken), Arman, Lucio Fontana en Ben Vautier.

Op het dak bevindt zich een tuin en vanaf die tuin naar beneden kijkend zie je een onderdoorgang. Niet zo’n mooie passage als die van het Rijksmuseum, er rijdt ook van alles doorheen: brommers, auto’s, fietsers en vrachtwagens. De ingang van het museum is dan ook hoog gelegen en via een aantal trappen vanaf de Place Garibaldi of de parkeergarage te bereiken. Vandaar natuurlijk die vrije doorgang, je moet er voor zwoegen.

 

Getagged , , , , , ,