Categorie archief: politiek

Vrouw Moeder

 

 

’s Avonds aan tafel praatte mijn vader als hij goede zin had met brede armgebaren over het leven van zijn Vrouw Moeder, een zigeunerin. Het laatste woord is net als vele andere woorden op het taboelijstje gezet door de politiek correcten. Ik durf ze niet eens op te schrijven uit angst donder en bliksem over mij afgeroepen te krijgen, maar dat mijn grootmama Fransje een zigeunerin was mag ik wel opschrijven want het gaat over mijn grootmama dus mijn zigeunerin.

Zij trok mee als marketentster in vele oorlogen, ze legde de tarotkaart, ze was vrolijk en nonchalant, een heerlijke eigenschap, ze was donker en klein, niet groter dan 1m50 en ze kreeg zeven kinderen met zwart krulhaar haar en blauwe ogen.

Is Fransje werkelijk met haar ouders in oorlogen meegetrokken zoals mijn vader en zijn familie beweerden? Welke dan? Zij is geboren in 1869. Welke oorlogen woedden er toen in Europa: er was de Frans-Duitse oorlog Napoleon III liet hier en daar nog wel eens wat wapens kletteren en in Amerika woedde bij haar geboorte een oorlog, maar ging ze daarheen met haar ouders? En als zij niet de marketentster was over wie mijn vader en zijn broers vertelden wie trok dan wel mee in de tros*? Haar moeder, Hendrika? Of nog verder weg in de 18e eeuw.

Lees straks in mijn roman de zoektocht die teruggaat tot 1815 over het leven van een eenvoudig meisje dat haar hoofd boven water moet zien te houden in een tijd zonder sociale vangnetten.

*)Bij een tros ging het om een civiele stoet binnen het leger, bestaande uit een enorm groot aantal mensen, lastdieren en wagens.

Getagged , , , , , , , , , , ,

Een Russisch Ereveld

russische erebegraafpl

Afgelopen weekend was ik in Amersfoort/Leusden. Daar waar mijn jeugd ligt. Je komt dan terug in regionen die allerlei herinneringen oproepen. De Russische begraafplaats bijvoorbeeld.

Naast de begraafplaats Rusthof bevindt zich de Russische begraafplaats. Wij,  liepen daar vroeger met mijn vader  die mijn zusje en mij die vrolijk snaterden, maande stil te zijn en met respect de begraafplaats te naderen.

Mijn moeder wist nog van de aankomst van de Russen op het station in Amersfoort. Ze zag ze het stationsgebouw uitkomen: haveloos en op blote voeten.

Hieronder een verslag:

In september 1941 kwamen op de vee-losplaats bij station Amersfoort 101 krijgsgevangenen aan uit Centraal-Azië, vermoedelijk hoofdzakelijk uit Oezbekistan. Ze waren gevangen genomen aan het Oostfront, niet lang na de Duitse inval in de Sovjet-Unie. De soldaten waren in lompen gehuld en na een lange treinreis oogden ze desolaat, vies en hongerig. De Duitsers beschouwden deze Aziatische bolsjewisten als Untermenschen en hebben hen als zodanig behandeld. De Amersfoortse bevolking toonde vooral medelijden.

Ook tijdens hun verblijf in Kamp Amersfoort werden de Russen, zoals ze werden genoemd, beestachtig behandeld. Binnen een halfjaar overleden 24 van hen aan honger, ziekte en mishandeling. De kamparts plaatste twee van hun schedels als curiosa in zijn werkkamer.

Op 9 april 1942 werden de overgebleven 77 gefusilleerd. Het zou de op één na grootste massa-executie in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog blijken te zijn. Op de plaats van de executie is een monument opgericht, waar de Stichting Russisch Ereveld sinds 2012 jaarlijks een herdenking houdt.Na de oorlog werden hun stoffelijke overschotten herbegraven op Rusthof. Langzaamaan raakten ze daar in de vergetelheid. Hun namen zijn nooit bekend geworden.

Journalist Remco Reiding woonde in de buurt van de begraafplaats en verbaasde zich erover dat er nooit nabestaanden langskwamen. Hij besloot een onderzoek in te stellen naar de Russische nabestaanden. In 1998 volgde zijn eerste reis naar de voormalige Sovjet-Unie. Op 22 april 2000 publiceerde hij zijn bevindingen in de Amersfoortse Courant. Bovendien was nu duidelijk dat vijftig Russische soldaten in Duitse dienst waren toen zij omkwamen, en al die jaren als geallieerden waren geëerd en herdacht. Veertien anonieme graven kregen een naam, en 150 families van slachtoffers werden gevonden. In 2000 waren Dimitri en Pjotr Botenko de eerste nabestaanden die op de hoogte gebracht werden waar het graf van hun vader Vladimir Botenko was.

In april 2012 verscheen over de onderzoekingen boek “Kind van een Ereveld”.

Bronnen:

https://russisch-ereveld.nl/het-ereveld/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Russisch_ereveld_Leusden

Getagged , , , , , , , , , , , , ,

Wie bedacht de eerste waterleiding?

We genieten al meer dan 150 jaar van kraanwater in Nederland. In 1853 zorgde Jacob van Lennep voor de eerste waterleiding. Vanuit de Duinen van Haarlem naar Amsterdam, om zo iets te doen aan het slechte drinkwater in de stad.

Jacob van Lennep (een bekende schrijver en advocaat) kreeg het idee van het aanleggen van de waterleidingen nadat hij op een zomerse dag een vers glas duinwater van zijn vrouw kreeg. Dat kon je toen in de buurt van Haarlem uit een pomp halen. Ook waren de bierbrouwers in Amsterdam aanleiding tot het eerste waterleidingnet.

(Geplaatst op 03:00h in Kraanwateruniversiteit, Nog meer weetjes door tom niekamp)

Zoals dat geldt voor wel meer historische anekdotes, is het verhaal te mooi om waar te zijn. Maar het staat buiten kijf dat Jacob van Lennep een doorslaggevende rol speelde bij de oprichting van het eerste drinkwaterbedrijf: de Amsterdamse Duinwater Maatschappij. Het eerste tappunt was bij de Willemspoort (de huidige Haarlemmerpoort). Hier werd duinwater voor één cent per emmer verkocht. Vanaf 1853 pompte de Amsterdamse Duinwater Maatschappij steeds meer kubieke meters schoon duinwater naar de hoofdstad.

Bron: kraanwater.nu

Getagged , , , , ,

een ouwe afgeleefde kerel, deel II

Eerst even een herhaling van de laatste alinea van Deel 1: Weet u nog wel het gaat om het lidmaatschap van de Provinciale Staten, bevochten door twee mannen.

De krant hoopte dat de kiezers het doel van de verkiezingen in het oog hielden door de bekwaamste en meest geschikte van het tweetal te kiezen. Een man dus van wie het meest verwacht mag worden.

En die man is niet de heer Van Dam. Hij is een afgeleefde ouwe kerel van zeventig. Vijfentwintig jaar woont hij in Amersfoort en nog nooit heeft hij enig blijk gegeven bekend te zijn met de aangelegenheden van de Stad en de Provincie. Hij was rechter en dat was dat. Voor de stad en het gewest waar hij woont heeft hij nooit iets gedaan. Hij stelt zich nooit naast maar altijd boven de burgers van de stad. Het lidmaatschap van de Staten wordt door hem alleen maar begeerd omdat hij dan een toch een goed betaalde baan heeft mocht de rechtbank gesloten (de Regtbank gesupprimeerd)worden of voor het geval hij met pensioen wordt gestuurd.’

De heer Van Strijen daarentegen is een gezonde jongeman van veertig jaar, die niet alleen door zijn beroep als notaris heel geschikt is om zitting te nemen in de Staten maar ook bewezen pal te staan voor zijn medeburgers.

Beide partijen hebben heftige tegenstanders:

Van Strijen is in de ogen van de Protestanten niet geschikt omdat hij neutraal is en van alle gezindten. Zij zien dat als een ernstig nadeel, dat zij overal rondbazuinen. Terwijl het neutraliteitsbeginsel voor iedereen geldt ook voor de heer Van Dam.

De heer Van Dam heeft de katholieke kerk om medewerking gevraagd. Met de opmerking dat hij dan wel protestant, maar liberaal is heeft hij om hun stem gebedeld.

Aan de protestanten schreef hij een brief dat hij een voorkeur heeft voor de Godsdienst van zijn Vaderen.

En dat van de heer van Dam, die nog nooit op enige godsdienst handeling of gedachte betrapt is, maar wel luid en duidelijk verklaard heeft dat godsdienst er alleen is om de ‘gemeene man’ in toom te houden.

De krant sluit tenslotte af met ten sterksten te moeten protesteren tegen de benoeming van de heer Van Dam tot lid van de Provinciale Staten.

 

Opmerking van de schrijfster:

Afijn, het is al eeuwen kommer en kwel in de politiek

Getagged , , , , , , ,

Een afgeleefde kerel van zeventig: Deel 1

Provinciale Staten 1

Het was oktober 1851 en de verkiezingen van Provinciale Staten Utrecht waren niet zonder strubbelingen verlopen. Er moesten herverkiezingen plaatsvinden omdat zich twee mannen voor een vacature kandidaat hadden gesteld.
Op 15 oktober moesten de Amersfoorters weer naar de stembus. De twee mannen op wie gestemd kon worden:

  1. de heer Van Dam van Isselt, president van de arrondissementsrechtbank in Amersfoort en
  2. de heer C.E. Van Strijen, notaris in Wijk bij Duurstede.

De Amersfoortsche Courant had over beide heren het nodige commentaar. Het leek de reporter beter die mening te ventileren voordat de verkiezingen plaatsvonden dan erna. Daarom trok hij in de kolommen van 14 oktober van leer:

De heer Van Dam meent recht te hebben op een stoel, die normaal gesproken toekomt aan de heer Van Strijen. De vrienden van Van Dam laten een circulaire in de stad verspreiden (een ‘briefje’ schrijft de krant) met opgave van redenen waarom de kiezers op Van Dam moeten stemmen en niet op Van Strijen. Het komt erop neer dat Amersfoort niet goed vertegenwoordigd is zonder Van Dam in het College.
Dat er dan vier vertegenwoordigers uit Amersfoort in het college zitting hebben en WijkbijDuurstede geheel en al uit de boot valt, zag Van Dam niet als een probleem.

Die Amersfoortsche voorstanders van de heer Van Dam verlangen dus dat een twaalfhonderdtal kiezers eene onbillijkheid plegen opdat zij hun zin krijgen!’ schrijft de krant nijdig.

De krant hoopte dat de kiezers het doel van de verkiezingen in het oog hielden door de bekwaamste en meest geschikte van het tweetal te kiezen. Een man dus van wie het meest verwacht mag worden:

En die man is niet de heer Van Dam. Hij, Van Dam,  is een afgeleefde ouwe kerel van zeventig. Vijfentwintig jaar woont hij in Amersfoort en nog nooit heeft hij enig blijk gegeven bekend te zijn met de aangelegenheden van de Stad en de Provincie. Hij was rechter en dat was genoeg vond hij. Voor de stad en het gewest waar hij woont heeft hij nooit iets gedaan. Hij stelt zich nooit naast maar altijd boven de burgers van de stad. Het lidmaatschap van de Staten wordt door hem alleen maar begeerd omdat hij dan een goed betaalde baan heeft mocht de rechtbank gesloten (de Regtbank gesupprimeerd) worden of voor het geval hij met pensioen moest.’

Getagged , , , , ,

Als het regent in Nice

Nice Nice is een mooie stad met een brede boulevard waar de Engelsen in de 18e eeuw flaneerden om hun eigen koude regenachtige klimaat te vergeten en waaraan onder andere vele luxe hotels gelegen zijn.
Het een komt niet toevallig voort uit het ander.

De oude stad Nice is  een bezoek waard met zijn ludieke smalle straatjes, terrasjes, eetcafeetjes en winkeltjes. Maar wie kent Nice eigenlijk niet? Je gaat er toch shoppen als je naar de Côte d’Azur op vakantie gaat?

Wat de meeste mensen niet weten dat is dat Nice ligt in het departement Alpes-Maritimes, de hot-spot van de islamitische radicalisering. De stad staat niet voor het eerst op de Franse kaart van het islamitisch terrorisme. En misschien niet toevallig, Nice ligt in een van de regio’s waar het Front National van Marine le Pen aan top staat.
Het een komt niet toevallig voort uit het ander.

Een paar jaar terug schreef ik een blog over een xenofobe ervaring die ik begin 2000 meemaakte in zomaar een café in Nice.

 

Als het regent in de stad

foto:www.weerplaza.nl

foto:www.weerplaza.nl

Het asfalt glimt, de regen valt met bakken uit de lucht. Ik loop in een smalle straat die uitkomt in een brede winkelstraat. Uithangborden hangen treurig uit. Toeristen in korte broek staan te kleumen voor de etalage van H&M. Paraplu’s reppen zich naar oorden waar het warm is en droog.
Dit is de Kalverstraat! Heb ik daarvoor anderhalf uur in een vliegtuig gezeten om terug te gaan naar af.

Ik besluit de paraplu’s te volgen en neer te strijken in een café. Het is afgeladen. Damp slaat van natte jassen, paraplu’s en mensen. Vertrouwde muffe lucht bereikt mijn neusgaten. Ik vind een onbezette stoel aan de leestafel, pak een krant en bestel bij de serveerster een warme rode wijn. Als de serveerster mij de wijn brengt, kijkt zij opvallend lang naar iemand links van mij. Ik kijk ook maar eens en zie een jonge Algerijnse man, hij kijkt strak voor zich uit. Het meisje loopt verder met een blad vol drankjes. Iets later zie ik haar praten met een collega en naar mij en mijn buurman wijzen. De collega komt naar mij toe en zegt:
‘Valt die man u lastig?’
Ik kijk nog eens naar mijn buur en zeg dat ik geen last van hem heb.
‘Als hij u stoort, moet u ons waarschuwen dan moet hij vertrekken’.
Een dame aan de tafel doet een duit in het zakje,
‘Hij stoort,’ zegt zij, ‘hij moet gaan’, het leestafelpubliek kijkt op van de lectuur en knikt bevestigend.
De serveerster wendt zich tot de Algerijn en zegt dat hij moet vertrekken. Hij staat op en loopt de regen in.

Bienvenu à Nice

Getagged , , , , ,

Blond zeker!

foto:www.dailymail.co.uk

foto:www.dailymail.co.uk

Is het een toeval dat populistische ideeën schuil gaan onder blond haar, wel of niet geverfd ? Blond = dom is het adagium van bepaalde heren als een vrouw iets doet wat in hun ogen niet zo slim is. ‘Blond zeker,’ hoor je dan de seksist zeggen. Of het uittreden uit de EU dom is moet dus nog maar blijken.

Persoonlijk word ik ook moe van al die dingetjes waar Brussel zich mee bemoeit. Ik was ooit eens blond, ik geef het toe, maar de ambtenaren van de EU buigen zich over de grootte van de kruidkoek of de afmetingen van de stoeptegel en meer van dit soort onbenulligheden, terwijl de zaken die er echt toe doen niet of nauwelijks aan de orde komen. Het opzetten van een gezamenlijke defensiemacht lijkt mij meer prioriteit hebben dan de zuigkracht van de stofzuiger. Als er eens een einde komt aan al dat gefriemel in de marge, kan het aantal ambtenaren beduidend worden teruggebracht, dat levert weer wat financiele slagkracht op.

De doorsnee Brit windt zich op over het aantal buitenlanders dat hun land binnenstroomt, legaal of illegaal. Stoppen die mensen met hun pogingen om in het beloofde land te komen, omdat Engeland uit de Unie is getreden? De legalen misschien, maar springen de migranten in Calais nu niet meer op de trein of de boot naar Londen? De Eurostar dan maar opheffen? Vluchtelingen oefenen reeds met het bestormen van veerboten. De Britten zijn van hen nog lang niet af.

De Fransen hebben beloofd zich bij een Brexit niet meer in te zetten om illegalen tegen te houden die op de Eurostar of welk transport dan ook willen springen. Hun inzet gebeurde met de Franse slag, maar vanaf vandaag is er als de Fransen zich aan hun woord houden, helemaal geen slagkracht meer.

Het voordeel van de Brexit is dat al het geld dat naar Engeland ging in de EU-knip blijft. Hopelijk wordt het aan iets nuttigs besteed.

Getagged , , , , , , , , ,

‘Kepler-452b ik kom er aan.’

Foto: publicdomainvectors.org

Foto: publicdomainvectors.org

Ik ben onderweg naar Kepler zoveel, een planeet die op de aarde schijnt te lijken. Ik heb een opdracht om te onderzoeken in hoeverre seks en beschaving samengaan. Onderzocht moet worden of er tegelijk met een hoogstaande beschaving meer over seks geschreven wordt dan dat het in de praktijk wordt gebracht en de gevolgen die dat heeft voor toekomstige generaties. Zijn er dan nog wel generaties of worden ze weggeschreven? Op aarde  komen er boeken uit, wordt er gepraat en gefilmd over seks in vijftig kleuren niks, maar een stevig potje vrijen gewoon om het vrijen en niet om de centen komt tussen mensen vrijwel niet meer voor. Beschaving is mooi, maar het moet ook weer niet doorslaan in plastic, blingbling en lamlendige hebberigheid. Wat dat betreft heeft IS gelijk met zijn wens de boel in het westen te willen opschudden, maar zij slaan weer door naar wreedheid en smoren daarmee toekomstige generaties in de kiem.

De strijders van Daech zijn nog wel gewend aan seks in bed, zij genieten volop van de jonge grietjes uit Amsterdam West en elders, maar als ze er mee klaar zijn worden de deerntjes met explosieven omgord en moeten ze de vijand opblazen; hun baby’s worden militair getraind. De vijand zijn wij, de schriftgeleerden. Daech is onbeschaafd, schrijven kunnen ze niet en  lezen al helemaal niet. Schieten en hakken dat is hun motto. Het geweer komt op de eerste plaats,
‘De bruine ogen van een meisje hoef ik niet, mijn eerste liefde is mijn geweer.’
De reden is misschien hun falen op het mbo en in de maatschappij. De kannibalen creëren wel nageslacht, daar hebben zij de tijd voor want kranten en boeken schrijven en lezen ze niet. Hun onontwikkeldheid leidt echter weer tot hetzelfde resultaat als bij de geleerden, tot hetzelfde niets.

Als Daech is uitgeraasd, is het natuurlijk wachten op hun civilisatie, maar daar gaan misschien duizend jaar over heen, als ze een beetje opschieten vijfhonderd. Daar heb ik geen tijd voor en daarom ben ik op weg naar Kepler 452b om te graven naar beschaving op een planeet waar als aangename bijkomstigheid misschien ook nog probleemloos wordt gevreeën zonder bijgedachten om van het tortelmoment een film te maken of een boek te schrijven om eens lekker te kunnen incasseren. Waar geld niet bestaat, en iedereen kan schrijven en lezen zonder dat het invloed heeft op hun gedrag. Dat wordt een mooi rapport.
Vandaar mijn reisje naar Kepler-452b.

Getagged , , , , , , , , ,

5 mei

foto: ifthenisnow.nl

foto: ifthenisnow.nl

Het radionieuws van vandaag. Soezend hoor ik het aan op mijn wekkerradiootje. Mijn nog niet ontwaakte hersenen registreren een voedseldropping. Het nieuwtje gaat ongehinderd naar binnen.
‘De situatie op Texel blijft gespannen,’gaat de stem verder. De hersenen laten het kalm passeren. Als de nieuwslezer toekomt aan Duitsers die op het eiland onverminderd jacht maken op Georgische soldaten, vragen de hersenen zich ontspannen af wat die Georgiërs op Texel doen, dat Duitsers er jacht maken. Trouwens Duitsers, wat hebben zij daar te maken? Texel, zei de stem Texel? Heeft Mutti de zaken helemaal niet meer onder controle? Dan vertelt de lezer, dat een Canadese korpsbevelhebber Foulkes in Wageningen in Hotel de Wereld de capitulatietekst voorleest aan generaal Blaskowitz. Die namen ken ik niet roepen de hersenen verschrikt. Klaar wakker worden zij bij het jazzy deuntje waarmee het nieuws wordt afgesloten. Dat is leuk, goh eindelijk eens een swingend slot aan het nieuws.
Een stem brengt mij terug in de tijd, ‘dit is het nieuws van 5 mei 1945.’

Getagged , , ,

Gedoe in kikkerland

foto:memotrip.nl

foto:memotrip.nl

Op zilveren zonnestralen glijd ik Amsterdam binnen. Een lichtblauwe hemel rekt boven lichtgroene bomen en donkergroene struiken. Het grauwgrijs dat alles bedekte bij vertrek is weggelachen door de lente. De Mediterranee is met mij mee teruggereisd. Tevreden kom ik thuis en zet de televisie aan.
Dat valt niet mee, de vijftig tinten groen veranderen in vijftig tinten grijs. Een kabinetscrisis over bbb voor asielzoekers en een vloot lekke bootjes vol Afrikanen die op diezelfde Middellandse zee, die een dag eerder nog vredig aan mijn voeten kabbelde, richting Europa dobbert. Veel gekakel in de media van mannen en vrouwen die allemaal deskundig zijn op het gebied van hulp. De een weet het nog beter dan de ander.
Ik zet de televisie weer uit en leg de krant weg.
Een ding weet ik zeker, het kabinet valt niet, want het moet zich bezig houden met Nederlanders: met ouderen die minder zorg krijgen, ziekenhuizen die te groot en daarom te duur zijn, klachten van huisartsen over wat dan ook en jongeren die geen werk vinden. Languit gaan over Nederlandse problemen oké, maar niet over uitgeprocedeerde asielzoekers die op de beeldscherm staan te wauwelen over een slechte behandeling.
Verder ben ik van mening dat het beter is om iets te doen aan de situatie van de bootvluchtelingen in plaats van er voortdurend over te schrijven en te praten, bijvoorbeeld in de landen van herkomst voor adequate hulp zorgen. Kan het Nederlandse ontwikkelings- geld en -hulp niet wat efficiënter worden aangewend? 750 miljoen euro dat is waarachtig geen kattenpis.
Overigens geven boten vol Islamitische vluchtelingen die Christenen over boord gooien om zelf hun hand te gaan ophouden bij diezelfde Christenen mij een angstig gevoel. Wil ik mensen die mij haten eigenlijk wel helpen?

Getagged , , , ,