Categorie archief: Populair

Wetenschappelijk getest natuurlijk

Etsy

‘Een natuurproduct.’ zegt de verkoopster.
Zij overhandigt mij de tube.
‘De producten bevatten alleen maar natuurlijke ingrediënten en ook nog eens afkomstig uit duurzame gebieden.’
Kalmerende en herstellende lotion lees ik. Hmm, ik heb het niet zo op natuurproducten.
De verkoopster ziet mijn aarzeling. Zij loopt naar een beautybank, schuift een la open en haalt er een doosje uit.
‘Kijk, hier heb ik een lotion een dagcrème en oogcrème bij elkaar om te proberen.’
De voedende ingrediënten dragen bij om het hydratatieniveau weer op peil te krijgen staat er op het doosje. Ik lees de term duurzaam ergens tussen de kleine lettertjes of althans ik denk dat ik het lees. Maar ja het doosje is gratis en wie maalt er dan nog om een irritatie.
‘Dank,’ zeg ik.
‘Was dat het? ‘ vraagt de verkoopster.
Ja, knik ik. Ze loopt naar de toonbank en wij rekenen de andere producten af.

’s Avond gebruik ik de lotion en de oogcrème. Het is een beetje vettig. Dat bevalt me wel dus ik sluit mijn ogen en smeer.

De volgende dag zijn mijn ogen wat rood en de huid er omheen ook. Vermoeidheid natuurlijk. Nog maar lekker wat dagcrème en oogcrème erop aanbrengen.

Na een vermoeiende werkdag rol ik ’s avond het bed in, maar niet voordat ik weer de lotion en de oogcrème gebruikt heb. Lekker zacht die crème denk ik nog en val in slaap.

De spiegel toont mij de volgende dag een rood opgezwollen gezicht en ogen waarin zwarte pitjes drijven die proberen over de wallen heen te komen. Daar omheen glimt mijn huid als een verlichte lampenkap. Ik grijp de oogcrème en probeer de ingrediënten te lezen: koffiebonen en magnoliaextract om wallen te dempen, ginseng en nog wat brighteners. Waaruit dat laatste bestaat meldt de tekst niet.

De hele dag gloei ik als een ledlamp. Aan een collega die vraagt of ik misschien koorts heb doe ik mijn originverhaal.
‘Tja,’ zegt hij, ‘de natuur is niet zo gezond. Denk maar aan giftige planten, paddenstoelen en slangen, noem maar op. Daar moet je voorzichtig mee zijn. En ben jij ook niet allergisch voor nachtschaden?’

Het heeft drie dagen geduurd voor ik er weer normaal uit zag.

Getagged , , , , , , , ,

Planeet Aarde

Foto:Wikipedia

Als we planeet Aarde vergelijken met de Oostvaardersplassen dan heeft de aarde geen hek zoals de plassen maar is wel net zo beperkt qua oppervlakte. Op de Aarde verdringen zich de mensen net zoals de dieren die elkaar wegdrukken in het park. In 1950 woonden er zo’n 2,6 miljard mensen op aarde. In 1987 waren het er 5 miljard. In oktober 2011 schoten we door de grens van 7 miljard heen. En de wereldbevolking groeit gestaag door. De Verenigde Naties verwachten dat onze aarde tegen 2030 zo’n 8,5 miljard mensen telt. En rond 2100 zijn het er mogelijk meer dan 11 miljard. We zijn met velen en er komen er nog meer.

De dieren in het park worden afgeschoten omdat het er te veel zijn en er voor al die beesten niet genoeg voedsel is in het park. Tegen het afschieten wordt flink bezwaar gemaakt door verschillende groepen al of niet militant, al of niet radicaal.

Hoe zit dat met de 8 tot 11 miljard mensen op onze planeet? Kunnen we met z’n allen wel op die kleine bol? Is er voldoende van alles voor iedereen? Ach daarover hoeven wij ons eigenlijk het hoofd niet over te breken, de natuur zelf zal dat oplossen. Om haar methoden aan te passen aan onze normen moeten we toch een paar dingen doen en laten vrees ik om haar in bedwang te houden. Om te beginnen de aarde niet meer misbruiken, dat wil zeggen stoppen met de roof uit haar ingewanden, fossiele brandstof door wind- en zonne-energie vervangen, minder vlees eten, kortom zorgen voor een schoner milieu en dus minder broeikasgassen = minder Co2 uitstoot.

Dat kunnen we natuurlijk allemaal doen. Hebben we daarmee de kern van de zaak aangepakt? Ik dacht het niet, er blijven 11 miljard mensen die Co2 uitademen. Wat doen we met de Co2 die wij uitademen of liever wat doen we met de veroorzakers van de Co2? Zijn de klimaatmaatregelen genoeg om Gaia te redden? Of moeten er andere maatregelen genomen worden?

Dat roept een interessante vraag op: wanneer zijn we met té veel?

Getagged , , , , , , , , , , , ,

De Negen Straatjes, een winkelwalhalla?

P1000280.2JPGDe Negen Straatjes in Amsterdam, een winkelwalhalla waar in bijzondere winkeltjes snuisterijen en fantasie artikelen te vinden zijn.

De kleine ondernemer streek neer in de smalle straatjes tussen de Rozengracht en de Leidsestraat. In de grote winkelstraten werd de huur op de spits gedreven door de Grote Merken, dat kon de ondernemer niet betalen. In de achterafstraatjes stonden pandjes voor een redelijke prijs te huur. Tussen de ouderwetse drogist, de bruine kroegjes, de tweedehands kleding- en/of hoedenzaak startte de vindingrijke winkelier met een rommel- en boekwinkeltje, fourniturenzaak, art deco winkel of kantoorhandel. Zij verlevendigden de Straatjes en maakten het alternatief winkelpubliek blij met de variatie.

Tot een aantal jaren geleden was het dan ook aangenaam snuffelen en neuzen tussen spulletjes die nonchalant verspreid in de zaak lagen en waar piepkleine prijskaartjes aanhingen.
Ver weg van de glamour en glitter, de gestylde etalages en ander commercieel gedruis waren de Straatjes een verademing.
Tot het winkelend publiek ging shoppen en de Straatjes ontdekte, toen begon de drukte. Dat was niet zo erg, maar het werd drukker en tenslotte te druk. Provincies liepen leeg om in de Negen Straatjes en omgeving te kunnen winkelen
In het kielzog van het publiek volgden de ijssalons, de Grand Cafés, de welness- en kledingzaken.
Vastgoedeigenaren roken hun kans, verhoogden de huur, de winkelier moest het geld bij elkaar schrapen om tenslotte het kaalgeschoren hoofd onder de financiële guillotine te leggen of te verdwijnen. Zijn winkelpand werd overgenomen door een merkzaak, bij voorkeur een dames modezaak en het liefst gevestigd in twee of drie panden naast elkaar.

De gezelligheid verdween, de yuppen legden beslag op woningen en cafés. Tot diep in de nacht vooral in het weekend en op mooie zomeravonden brallen en lallen zij op terassen en in de Cafés de bewoners de straat uit.
Er zijn nog een paar mooie winkeltjes over, zoals Boekhandel Evenaar. Maar ook Evenaar staat op de nominatie om te verdwijnen. D66- raadslid Marcel van den Heuvel wil de huur aanzienlijk verhogen. Dit is verbazingwekkend, omdat Van den Heuvel lid is van de raadscommissie Cultuur. Daar vertegenwoordigt hij het partijprogramma van D66, waarin de partij stelt de culturele sector in de stad te willen versterken, om te voorkomen dat die ‘het kind van de rekening’ wordt.

Nuttige snuffel en rommel zaakjes zijn straks alleen nog te vinden in provinciestadjes

Getagged , , , , , , ,

Op vrouwenjacht

foto:x43-artshop.com

foto:x43-artshop.com

Het was zappen gisteravond op de buis om te ontsnappen aan de vele geleerden die hun mening over Griekenland via het scherm op mijn chaise longue probeerden te etaleren. Ik gaf ze mijn zegen en klikte door naar andere zenders. Mijn reis door de ether stopte bij RTL 5.
Misschien heb je het ook gezien, een stel boertjes uit de Achterhoek schudde de modder van hun klompen om naar Oost Europa af te reizen. Naar Rusland dacht ik, omdat de mannen spraken over hun jacht op Russische vrouwen. Het bleek Oekraïne te zijn. Poetin zal het ongetwijfeld op prijs stellen, dat zonder slag of stoot de Oekraïne weer bij Rusland is ingelijfd. Tijdens een van de ellenlange pauzes had ik voldoende tijd om de titel van het programma op te sporen ‘From Russia with love’, vandaar de verwarring natuurlijk.
Maar goed die mannen reisden dus af naar het oosten omdat de vrouwen daar liever zijn, gezeglijker en gehoorzamer dan in Nederland. Bovendien zijn ze mooier, hebben kleinere hoofden en elegantere lijven. Kortom ze zijn vrouwelijker en weten van wanten in het huishouden. De Nederlandse vrouw daarentegen ziet er niet uit en heeft ook nog eens een grote bek. De mannen vertelden dit met stalen gezichten tijdens een party in de plaatselijke kroeg voorafgaand aan hun reis. Op de achtergrond ontwaarde ik een mooie slanke vrouw, die de kinkels kennelijk over het hoofd hadden gezien. Een van de kerels had ook nog eens een ex die er goed uit zag. Te bijdehand, helaas.
Voor de eerste keer in hun leven dus pakten ze een koffer en werden in deze exercitie bijgestaan door moeder respectievelijk ex. De ene man nam onderbroeken mee en de ander bermuda’s, ik was benieuwd naar het verschil in draagcomfort maar daar werd niet over gerept. Bij de uitgave van voorbehoedsmiddelen: twee doosjes rubber, de een glad met glij blij en de ander met lustopwekkende uitsteeksels gaf moeder een toelichting.
Om het geheel wat gelikter te maken werden minder cameraschuwe mannen, die een soortgelijke reis ondernamen, in hun ‘jansen en tilanus’ getoond. Ik was blij verrast door de vrolijke kleuren van hun underware. Vooral de strakke coupe van het ondergoed kon mijn goedkeuring wegdragen. In het latex kwamen buikvet en andere juweeltjes goed tot hun recht. Niet al te beroerd, was mijn professionele oordeel.
De ‘geliktere’ mannen hadden ook meer ervaring, zij boekten een interessante reis naar… juist Rusland. De heren herschikken de landen in Oost Europa zonder enig probleem, misschien moet de EU eens met ze gaan praten. Enfin, de ‘gelikteren’ troffen zalen vol fladderende vlinders, het zag er veelbelovend uit. De Achterhoek trof het minder, het rook een beetje naar spruitjes in hun logies en zij mochten geen vrouwen meenemen naar hun kamer..
Wordt vervolgd op RTL5.

Getagged , , , , , , ,

Mijn eerste liefde

De bruggetjes zijn killing, de noordenwind rukt alle lucht uit mijn mond en neemt die mee op zijn ijzige tocht naar het zuiden. Als hij regeert moet ik na ieder bruggetje op zoek naar mijn adem. De westenwind heeft de neiging uit alle windstreken te waaien bij voorkeur uit het noorden, maar is altijd tegenwind welke kant je ook op gaat, een echte kutwind. Op bruggetjes wil hij me het grauwe water in blazen, ademloos trap ik door om aan zijn greep te ontsnappen. De oostenwind daarentegen blijft altijd standvastig guur en kil in zijn eigen baan blazen. De zuidenwind brengt dit jaar hevige koude mee op zijn reis naar het noorden.

Mijn omafiets is niet opgewassen tegen al dat natuurgeweld. De oude dame heeft overgewicht kan niet schakelen, kortom het wordt tijd voor een frisse tweewieler, een licht karretje met versnellingen. Bij een fietshandel op het Station ga ik door de knieën voor een glanzende byciclette, hij is licht, heeft een naafdynamo, smalle banden, een prima zit en zeven versnellingen, die ik denk allemaal nodig te hebben op mijn ritjes naar en van het Centrum.
Impulsief als ik ben vind ik stiekem dat deze velo het helemaal is en ik dus niet meer verder hoef te zoeken, maar Vriend wijst er op dat oriëntatie nodig is voor een goede aankoop.

Hij heeft gelijk en daarom rijd ik op een zonnige dag op oma, die jong en vrolijk peddelt in het vriendelijke licht, een rondje langs de Amsterdamse fietspaleizen, te beginnen met Hans Struijk in Zuid, dan een tweedehandszaak in Centrum, vervolgens naar de vriendelijke fietsboys in West, maar nergens, echt nergens vind ik het equivalent van mijn eerste liefde. De fietsen zijn zwaar of hebben een ouderwetse dynamo, zitten niet lekker en allemaal zijn ze duur, duurder dan het vlammende karretje bij het Station. Dus spreek ik oma toe sterk te zijn en door te trappen naar het Station in Zuid waar mijn voorkeur hoop ik, nog niet verkocht is. Gelukkig zie ik het karretje van verre in de winkel staan glimmen. Na een proefritje op de RAI-vlakte waar zelfs als het windstil is een flinke bries staat, zijn mijn Gazelle en ik onafscheidelijk.

Getagged , , , ,

Charlie is er weer!*

'We zijn er weer!',  Le numéro 1179 de Charlie Hebdo, sur fond rouge et signé par Luz, qui sortira en kiosque mercredi sera diffusé à 2,5 millions d’exemplaires, a annoncé l’hebdomadaire.

‘We zijn er weer!’,
Nummer 1179 van Charlie Hebdo op een rode achtergrond, getekend door Luz

Woensdag 25 februari jl kwam een nieuw Charlie Hebdo uit, de tweede na de moordpartij van 7 januari, en zal in 2,5 miljoen exemplaren worden verspreid.

Wordt dit het exemplaar van de wedergeboorte? De redactie, nu geleid door de tekenaar Riss, staat voor de zware taak de geest van Charlie weer tot leven te wekken.
Getraumatiseerd en voortdurend bedreigd, moeten zij nieuwe tekenaars en schrijvers zien over te halen hun gelederen te komen versterken. Dan zijn er nog oude meningsverschillen, die moeten worden gesust en moet de vestiging van de krant naar een zwaarbeveiligd gebouw in het 13e van Parijs worden voorbereid.
De grootste uitdaging is echter, hoe om te gaan met het onverwachte fortuin, dat hen in de schoot viel door de aparte verkoop van ‘Het Nummer Van De Overlevenden’. Daarvan werden meer dan zeven miljoen exemplaren verkocht, wat een bedrag opleverde van minstens 10 miljoen euros. Vermeerder dat bedrag met de 1,75 miljoen aan giften van 24500 particulieren en bedrijven zoals Google en je hebt een flink kapitaal.
Bezorgd zegt de columnist Patrick Pelloux dan ook: ‘Een nachtmerrie die miljoenen, zij kunnen ons doodslaan.’

De voorpagina van nummer 1179 heeft een rode achtergrond, de tekening laat een meute zien die de krant op de hielen zit met aan het hoofd Marine le Pen gevolgd door de Paus, Nicolas Sarkozy en een jihadist. De krant is getekend als een zwarte hond met een kalachnikov tussen zijn tanden.

*)Onder andere Uit: Le Monde van 21 februari 2015

Getagged , , , , ,

Stomende Seks

stomende seks‘Zit er wel seks in je verhaal?’ vraagt een kennis. Als ik antwoord, dat de suggestie er is, maar geen beschrijving, lacht ze schamper.

Het valt op, dat er enorme belangstelling is voor boeken waarin d’ene na d’andere seksscène aan elkaar wordt geregen. De schrijver van die soppende pagina’s wordt genood bij de DWDD, die gebruik makend van de voyeuristische inslag van de kijkers de seks via de camera rechtstreeks de huiskamer  in spuit. Bij de toeschouwer wordt vervolgens de lees lust gewekt. Hupsakee succes.
Is die schrijver een broodschrijver? Zo’n schrijver die in de grond het liefst in vurige woorden en gedichten zou wegdrijven naar grote, bij voorkeur onbeantwoorde liefdes en nooit eerder beschreven avonturen, maar voor geld genoodzaakt is dampende lust te beschrijven. Zoals Apollinaire die boeken vol seksscènes schreef om in leven te blijven, alvorens bekend te worden met zijn surrealistische schrijfsels. Hetzelfde geldt voor Heere Heersma, die ook genoodzaakt was met het geld dat zijn pornografische boeken opbracht de bakker te betalen.

De recensent van de Volkskrant schrijft bij ‘Godin Held’ : ‘wie een seksscène kan schrijven die louter pornografisch noch kitscherig is, heeft het metier in de vingers’.
Die zin, daar kauw ik op, ‘louter pornografisch’ gevolgd door ‘noch’.Wat is het eigenlijk: alleen maar pornografisch of niet helemaal pornografisch, maar ook niet kitscherig en is pornografisch dan niet kitscherig en wat betekent kitscherig pornografisch? Is dat obsceen?
In dezelfde recensie staat ook dat een overmaat aan seks in een boek gaat vervelen. Gaat het vervelen omdat het niet pornografisch is, maar louter pornografisch noch kitscherig? Beschaafd wellicht en is het daarom dat de Kamasutra gaat vervelen vanaf hoofdstuk drie of vier: ‘Oh jee, gaap, daar gaan ze weer’.

Hoe zit dat met ‘Vijftig tinten grijs’ van EL James, is dat misschien een boek dat niet verveelt? Is het niet pornografisch maar louter pornografisch noch kitscherig, omdat het alleen maar pornografisch is of omdat de vrouw zich helemaal in de man opvouwt en bijna verdwijnt in zijn bilnaad?

Tegenwoordig is het moeilijk je brood te verdienen als schrijver, er moeten neveninkomsten zijn, want jouw boek wordt niet zomaar een bestseller. Zijn er geen neveninkomsten of heb je snel geld nodig dan kan schrijven naar de lust van het volk een mogelijkheid zijn. Als dan een populaire tv-zender aandacht besteedt aan jouw boek, met een seksboek is dat zo goed als zeker, dan is je kostje gekocht en kun je incasseren. Dat de vrouwelijke hoofdfiguren zo onderworpen zijn heeft natuurlijk als reden dat de schrijver tot nu toe een man is, wiens enige droom is veel geld en een onderworpen vrouw.

Het antwoord moet dus zijn, dat er nog steeds broodschrijvers zijn alleen de naam en de tijd zijn veranderd: seks is geen taboe meer, maar een goed verkopend item en de schrijvers verkopen hun porno als erotische literatuur.

Getagged , , , , ,

Alpha-apen die providers

Mevrouw Denkbeeld is uitgeput.
Zojuist sprak zij met een paar providers. Zij gaven zoveel informatie dat mevrouw Denkbeeld langzaam opzwol tot een grote ballon. Ondertussen klopten de digi-leveranciers zich als alpha-apen op de borst, schepten op over hun uitgekiende prijzen en tetterden onafgebroken over de voordelen die zij te bieden hadden.
Mevrouw Denkbeeld wilde schreeuwen: ‘Houd je kop. Geef mij gewoon de paar tv-zenders die ik hebben wil. Meer wil ik niet, voor meer heb ik helemaal geen tijd. Ik wil ook nog boeken lezen’.
Daar haakte een leverancier van beeld en geluid op in:’U krijgt ook nog een ereader en 150 eboeken, als u bij ons klant wordt’.
‘Ik wil geen 150 eboeken en ook geen 120 televisiezenders en 200 radiokanalen, ik wil gewoon die ene zender houden die u er in september afhaalt’, riep mevrouw Denkbeeld wanhopig, ‘Wat zegt u daar? Moet ik de tv aanzetten om de radio te kunnen beluisteren? Oh en u vindt dat geen bezwaar, u vindt dat dat wel went? En anders gewoon even een draadje leggen van het modem naar de radio en het geluid komt weer uit de boxen?’
Toen dan de digi-apen begonnen over de pluspunten van het supersnelle internet waarmee je grote bestanden in een wip kunt up- en downloaden, werd mevrouw Denkbeeld duizelig, alsof zij zat opgesloten in een lift, die voortdurend als een razende op en neer ging in een 24-etages tellend flatgebouw. Zij trok gauw de stekker uit het stopcontact en liep leeg.

Getagged , , , , ,

DE RETIRADEJUFFROUW

In het Parool stond onlangs het verhaal van een vrouw die tijdens de drukte van toiletjuffrouw2de Gayparade bij de openbare toiletten was gaan zitten met een schoteltje voor zich en zo geld ophaalde. Zomaar  legden wc-bezoekers € 0,50 dat schoteltje. De politie kwam er aan te pas en constateerde dat er geen sprake was van oplichting want de vrouw had niet gevraagd om geld, ze was er gewoon gaan zitten en men had haar het geld gegeven. Dus was dat een vrijwillige bijdrage geweest.

Laatst bezocht ik de toiletten in een groot gebouw. Om de hoek, uit het zicht van de gehaaste bezoeker zat een dame aan een tafeltje waarop een schoteltje. De truc is denk ik dat er op het schoteltje een paar grijpstuivers moeten liggen die de wc gebruiker aansporen om er een paar euri bij te leggen. Bij dit schoteltje stond een kaartje  waarop met grote letters € 0,20 stond geschreven en er lagen een paar munten op. Wanneer die centen nou niet op dat schoteltje lagen  zou je dan iets geven of gewoon doorlopen? Die centen dwongen mij althans tot geven. Toen ze zag dat ik aarzelde zei ze,

” € 0,20 is niet duur voor het schoonhouden van de wc”

Ik word wantrouwig van zo’n artikel. Wellicht geheel onterecht vraag ik me af of die vrouw daar nu gewoon was gaan zitten om geld op te halen, of maakte ze echt de wc’s schoon? Die was schoon, had zij dat gedaan? Wie zal het zeggen, de volgende keer maar weer eens naar de wc in dat gebouw.

Getagged , ,

‘ZO ZIJN WIJ NIET BIJ DE NS’

de ns logoHet is lang geleden, dat ik er een zag, ik wist niet dat ze nog bestonden, maar onlangs in de trein van Haarlem naar Amsterdam kwam er een conducteur langs. Hij staakte echter onmiddellijk zijn werkzaamheden bij een jonge vrouw, die zonder kaartje reisde en knoopte een gesprek aan. De vrouw zag er heel beschaafd uit. De man nam dan ook de tijd het raadsel van een deftige dame zonder kaartje op te lossen. In Sloterdijk stopte de trein, zowel de conducteur als de reizigster stapten uit en zetten de conversatie op het perron voort.

Het duurde en duurde. Een ongeduldige passagier liep naar de open deuren, stak haar gehoede hoofd naar buiten en riep luid:
‘Conducteur gaan we nog vertrekken?’
Haar stem schalde over het vrijwel lege spoor. Toen de dame weer ging zitten, stapte  de controleur zowaar in, de deuren gingen dicht, de trein vertrok. Hij zette zijn werk voort. Bij mij aangekomen vroeg ik:
‘Mag ik u wat vragen?’
Heel vriendelijk knikte hij.
‘Waarom moest die controle met die jongedame daarnet zolang duren?’
‘Die mevrouw had geen kaartje gekocht, ze nam het risico en daar willen wij meer over weten’, zei hij nog immer vriendelijk.
‘Had u die mevrouw er in Sloterdijk niet beter uit kunnen zetten en zelf binnen kunnen blijven?’ informeerde ik misschien wat te Hollands direct, want de man ontstak in woede. Nijdig beet hij mij toe:
Wij zijn niet zo bij de ns’.
De trein stoomde Amsterdam binnen met een vertraging van ruim 10 minuten.

Getagged , , , , ,