Categorie archief: sport

Schwarzenegger

Een luide zoem kondigt mijn entree aan bij de nieuwe sportschool Anytime fitness. Een gespierde boy nadert. Als ik dichtbij de man ben aangekomen stopt de zoem zijn kabaal.

De personal trainer, want dat staat op de rug van de gespierde boy troont mij mee naar de kleedkamers maar niet voordat hij met argusorgen naar mijn pas heeft gekeken en mij allerlei vragen heeft gesteld: of ik wel een aanmeldingsformulier heb getekend, een handdoek bij me heb en of ik de regels wel ken? Wat denkt die Schwarzenegger eigenlijk, dat ik een groentje ben?

Wijsneuzig laat ik hem mij de kleedkamers aanwijzen en start de training. De loopband en de crosstrainer wijzen zich vanzelf, de andere werktuigen zien er onbekend uit. Ik besluit Spiermans op te zoeken. Spiermans doet alsof hij het druk heeft, maar wijst mij toch met enige frisse tegenzin de werking van een paar martelwerktuigen. En kijk eens aan hij lacht er zelfs bij. Hij wordt gered door de telefoon en blijft vervolgens onzichtbaar althans voor mij.

Ik ben dat anders gewend, maar een grote meid redt zichzelf en collegasporters zijn niet te beroerd mij te helpen.

In de zaal van de grondoefeningen kom ik Schwarzenegger weer tegen, hij paradeert voor mij heen en weer en rolt zijn spieren. Het moet gezegd, petje af: indrukwekkend!

Moe maar voldaan zak ik neer in de ‘gezellige koffiehoek’ en krijg ik een koffie van een medetrainer. Monter trap ik onder een loodgrijze hemel waaruit loodrecht water valt terug naar Buitenveldert.

Je bent een stoere meid of je bent het niet.

Getagged , , , , , , , ,

De FIFA en de MAFFIA

Ik heb gesmuld van de verhalen over FIFA en Blatter. Op tv en in de krant, het woord FIFA viel voortdurend in combinatie met de naam Blatter, een voortreffelijke twee-eenheid. Met smaak las ik dan ook een artikel in de Volkskrant van 30 mei. Het was een kort berichtje en stond op de sportpagina. Gewoonlijk sla ik die over, maar deze keer stonden de altijd zo sportieve pagina’s bol van de verhalen over de stoute Blatter. Misschien heb je het ook gelezen?

Het ging over de Maffia, die niet geassocieerd wil worden met Blatter of de Fifa of alletwee. Voetbal is al een ordinaire sport, maar om dan ook nog eens met zo’n stelletje opgeklommen aardappelboeren vergeleken te worden, dat gaat deze criminele misdaadorganisatie te ver. De Maffia is een intelligente club van ‘selfmade men’, die creatief aan de kost komen en ver af staan van een stelletje proleten die hun naam internationaal door het slijk halen.
De media heeft het namelijk over Fifa-achtige organisatie of erger nog ‘mafifa’ of ‘fimaffia’. Een aantal capo’s heeft de handdoek in de ring gesmeten, de geruite pantoffels aan getrokken die moeder de vrouw ooit eens in de gang heeft neergezet en kijkt nu toe hoe de geraniums tot bloei komen. Die bloemen bloeien snel in het mediterrane klimaat, dus als ze uit gebloeid zijn wat dan?

Daarom bereidt de Maffia juridische procedures voor tegen iedereen die het nu nog waagt de link met de FIFA te leggen. Daarbij verwijzen zij naar films en series waarin zij eveneens worden weggezet als geteisem. ‘Het moet stoppen, we slepen iedereen voor de rechter wegens smaad.’

Getagged , , , ,

Tennis en erotiek

Suzanne Lenglen (1899-1938) bijgenaamd 'de godin', 1925 ongeveer.

Suzanne Lenglen (1899-1938) bijgenaamd ‘de godin’, 1925 ongeveer.

Begin 20e eeuw was tennis een chic  tijdverdrijf vooral voor vrouwen. Heel verleidelijk vond men, lees ‘man’, omdat het vrouwenlichaam bij het rennen en het slaan met het racket soepel en bevallig bewoog en de witte rokken tot op de knie tijdens het spel nog al eens een ruime blik gunden op een  stuk been en soms zelfs  wel wat  meer….

Tenniskleding mocht in alle kleuren wit  van de tennisbond, die toen een strikte vinger in de textielpap had:  broek en hemd met lange mouwen  voor de man, lange rok en blouse voor de vrouwen.

De vrouwelijke tenniskampioenen werden sexy popidolen. Suzanne Lenglen, een Franse tennisspeelster was zo’n idool. De ‘goddelijk Suzanne’ werd zij genoemd. Voor haar ontwierp de couturier Jean Patou in 1921 een plooirok tot op de knie, een trui zonder mouwen en bijpassende haarband.

Rene Lacoste brengt de bij de heren een vestimentaire opschudding te weeg, als hij een nauwsluitend nethemdje van katoen met korte mouwen laat ontwerpen.

Rene Lacoste

René Lacoste

‘Indecent’ vond de tennisbond dat.
Voor zover ik weet zwijgt die bond in alle talen over de erotiserende kleding en gedrag van de spelers en speelsters van nu. John Macenroe kleedde zich uit op het tennisveld en de Roemeense Simone Halep en de Russin Maria Sharapova speelden alletwee op Roland-Garros in een minirokje en een piepklein oranje broekje.

Mediageniek zijn ze wel die tennismatches in luchtige kledij. Op megagrote beeldschermen worden de speelsters tot op het sensuele bot getoond, er is nu veel meer te zien dan een stukje been en knie.  Zinnenprikkelende plaatjes zijn het vooral in combinatie met de bijna obscene kreten die de dames tijdens het spelen uitstoten.
Eigenlijk is vrouwentennis een erotische tv-serie. Je kunt zelfs met het hele gezin bij de opnamen aanwezig zijn.

 

Getagged , , , , ,

Als voetbal stijl krijgt

 

Image

Niets heb ik met voetbal, het is wat mij betreft de vreselijkste sport die er bestaat en dan niet vanwege het spel zelf maar de heisa er omheen: het gehos, het gejoel en geschreeuw, de kleur, het gegraai, de absolute onbeschoftheid van de fans, de spelers zelf die, in pak lijken op huurmoordenaars in een balzaal. Barbaren kortom.

Op Radio-1 hoorde ik afgelopen vrijdagochtend vroeg de commentaren:
”Ach, de belangstelling is niet groot. Winkeliers hebben deze keer ook niet groot uitgepakt, Oranje valt zo tegen en van Spanje hebben we het vorige WK ook verloren. We wachten het maar af”, sprak de verslaggever berustend en sloeg een ander onderwerp aan.

Maar ja in 1648 versloegen wij de Spanjaarden ook na 80-jarige tegenslagen en verder deden die uitspraken mij ook denken aan mijn paraplu, die als ik hem meeneem, voor opklaringen zorgt waar regen is voorspelt.

Toen  de buren ’s avonds door het plafond dreigden te zakken en het trompetgeschal buiten maar aanhield, raadpleegde ik ‘Twitter’.

In het late nieuws bewonderde ik Van Persies elegantie. Diep onder de indruk was ik van de manier waarop hij de bal het doel in zwierde. Chapeau! Houd stand!

Getagged , , , ,

De lente is begonnen, de winter is voorbij.

lente, winter

Schilderij(zonder titel, 1925)
Alfons Walde

De winter roept tegenstrijdige gevoelens op: sneeuw, ijs en sneeuwstormen teisteren ons, het landschap wordt van een ijzig blauwig kleur met spookachtige schaduwen.

Voor de Romeinen was de beschaving verbonden met streken waar een gematigde temperatuur heerste. Vandaar dat zij centraal en noord Europa als barbaars beschouwden, bewoond door mensen, die gedurende die lange winters niets anders te doen hadden dan drinken om daarna buiten te gaan vechten.

Winter betekent niet alleen angst en gevaar maar ook durf, ‘een veldslag winnen in de winter’ impliceert geweldige dapperheid,maar ook verveling, neergang en onvrijwillig nietsdoen.

Vanaf het einde van de middeleeuwen tot aan de 18e eeuw werd de winter altijd afgebeeld als een oude man die onvruchtbaarheid verbeeldde, wachtend op de dood.

Pas met het verschijnen van de wintersport aan het einde van de negentiende eeuw kwam het plezier van de winter. Francois Walter een Zwitsers historicus noemt het: ‘erotisering van de bergen’. Ansichtkaarten met in bontmantels gehulde vrouwen en op affiches van de Oostenrijkse schilder Alfons Walde, glijden naakte Sylphides op skies door de sneeuw.

Bijna dezelfde tijd maar in een heel andere sfeer kwamen er sprookjes uit, die de winter plaatsen in een betoverende fantasiewereld. Anderson natuurlijk met ‘De Sneeuwkoningin’ of het o zo bekende ‘Het meisje met de zwavelstokjes’, maar ook en vooral Charles Dickens met ‘Christmas Carol’.

Tussen 1550 en 1650 (ook wel tot de 19e eeuw) heerste de Kleine IJstijd. Het was toen zo koud dat de gemiddelde temperatuur weken lang niet boven de 10 º C uitkwam. Baby-tjes bevroren in de wieg en de snor van Henri IV bevroor.

Hoewel wij tegenwoordig alle middelen hebben om ons tegen kou en warmte te beschermen krijgt de winter het nog steeds voor elkaar het maatschappelijk functioneren te ontwrichten: verlammend lange files, leidingen die springen, auto’s die dwars over de weg staan. Dit heeft niets heroïsch of magisch.

(bewerkt naar een artikel in Le Monde van 22 maart 2014)

Getagged , , , , ,

Een Vuilnisberg

VuilnisbergEen vuilnisbelt is de indruk die achterblijft na het Franse nieuws van acht uur, dat aandacht besteedde aan de gevolgen van bergklimmen. Rotzooi overal: blikjes, plastic flesjes, batterijen, camara’s en ga zo maar door. Zelfs een paar goed geconserveerde lichamen liggen ingevroren te wachten om tot leven gewekt te worden. Cryogénie avant la lettre.

Op de weg naar de top stapelt het vuil zich op: etensresten, oude tenten, touwen, blikjes, vlaggen. L’histoire de la merde ligt overal verspreid,  de gekleurde besmeurde papiertjes wapperen vrolijk in de wind.

Dit kan zo niet langer. Daarom zal eind april als de weersomstandigheden goed zijn, een groep ervaren bergbeklimmers uitrukken op een gevaarlijke en moeilijke expeditie om de top, la zone de la mort, boven 8000 meter, te reinigen van al die smeerlapperij. Nog nooit heeft iemand geprobeerd op die hoogte, waar niet voldoende zuurstof is, een schoonmaakpoging te ondernemen.

‘Een moedige onverschrokken daad’, tettert La Presse.

Ieder keer wanneer de schoonmaakploeg  boven de 8000 meter komt, moet ieder 15 kilo afval mee terug naar beneden nemen. De groep wordt ondersteund door elf koks en dragers die zelf niet boven de 7000 meter mogen komen.

De traditie van het bergbeklimmen heeft een dubbele ethiek: met zo weinig mogelijk middelen proberen tot het uiterste te gaan en toch respect blijven houden voor de schoonheid van het gebied. Nooit vergeten, dat alpinisme meer is dan een oefening in een stadion en dus nog meer inspanning vergt.

En nu maar hopen dat de klimmers zich houden aan die leer en hun rommel verbranden of vernietigen alvorens  te trekken naar de top. Van de Mount Everest in dit geval.

Getagged , , ,

Weg met het calvinistisch schuldbesef

schaatsersOranje doet het geweldig bij het schaatsen, de ene medaille na de ander halen we binnen. Dat wekt afgunst op, dat mag, dat is fijn zelfs. Dat de schaatsers zelf en de Nederlanders zich af vragen of het zo wel hoort en of dit niet ten koste gaat van de spanning bij de wedstrijden en het niet zielig is voor schaatsers uit andere landen is calvinisme. Het wordt tijd ons calvinistisch schuldbesef over boord te gooien en gewoon onbekommerd blij te zijn met die mooie resultaten. ‘Weg met het calvinisme’ en zwaaien met die wimpel.

Amerikanen die kinnesinnen dat Nederlanders altijd per schaats naar het werk gaan ’s winters via de grachten geven een schilderachtig beeld van ons landje. Net zoiets als klompen. Hoe zou de Amerikaan zich ons op de schaats voorstellen? Op ’n klompschaats?

Er schijnt zelfs een Amerikaanse krant te zijn die zich wat kribbig afvraagt ‘of we die Nederlandse schaatsers niet een beetje zat zijn’. De druiven zijn kennelijk zuur. Laten we het eens hebben over hun overheersing op de tennisbaan. Over de zusjes Williams bijvoorbeeld. Serena en Venus die jarenlang belangrijke tennistoernooien domineren en domineerden. Maken zij zich tijdens die toernooien zorgen over de zielige Nederlandse tennisspelers en speelsters die nooit eens een toernooi winnen, komen zij op het idee deze mensen eens te coachen? Hoort u ze  zeuren over het gebrek aan spanning op het tennisveld? Neen!

Die schaatsdominantie moet zo blijven, dus zet ‘m op en ga zo door. Een driewerf hoezee voor de zoveelste plak. En waag het niet je schuldig te voelen!

Getagged , , , , , , ,