LIANDER

De toeter van de huistelefoon schalde door de gang. Zonder nadenken nam ik op. Gewoonlijk neem ik de huistelefoon niet op wanneer er onverwacht gebeld wordt. Deze keer echter kwam ik net thuis van een aangename verjaardagslunch en stond dicht bij het ding in de buurt. De lichtzinnige daad werd onmiddellijk afgestraft, want op mijn ”jaaaa” volgde een onbegrijpelijk geluid. Iets in de trant van: ”Gnor,krak,gnor, Energiegnark,gnork”. Ik zei dus nog maar eens: ”Ja hallo, wie?”. Het antwoord kwam ineens verbazingwekkend helder door: ”Liander Energiebedrijf”. Volgde weer een zwaar zwijgen. De stilte begon aan zijn tweede zestig seconden, daarom riep ik: ”Ja en?’. Mijn zorgeloosheid om op te nemen begon ik hevig te betreuren. Ik wilde de haperende conversatie net beeindigen toen nogmaals ”Liander Energiebedrijf!!!!”, met zes uitroeptekens door de ether schetterde.

”Nou en?” repliceerde ik.

Er volgde, eindelijk, een toelichting:

”Wij willen in de box om de energiemeters en kabels te controleren. Heeft u een sleutel dat wij naar binnen kunnen?”. Nou vooruit dan maar dacht ik en op mijn kekke hooggehakte laarzen met strakke rok trippelde ik naar beneden. Onderweg bedacht ik om een legitimatie te vragen, want niewaar, al die verhalen in de krant over nep- agenten, tnt’ers, energiemensen etc. maken wantrouwig. Mij althans wel .

Beneden wachtten drie mannen, een van hen droeg een hesje van Liander en had een autoritair air om zich heen hangen. Hij zou de leiding wel hebben. Ik wandelde naar hem toe en vroeg om een legitimatie. De heren bekeken mij, mijn fraaie laarzen en kokerrok van top tot teen en grinnikten vet. De vermeende baas zei:

”Ja dat kan, maar ik denk dat de auto al legitimatie genoeg is”.

Buiten stond een bestelbus waarop met koeienletters LIANDER stond vermeld. Mijn antwoord: ”Nee, dat zegt mij niets”, kon weer rekenen op schamper gehinnik. De veronderstelde baas haalde zijn pasje uit de auto en waarachtig hij was wie hij zei te zijn.

Daarop strekte ik mijn rug op mijn heel hoge hakken, bekeek de mannen met koele blik vanaf een oneindige verhevenheid en vroeg wat ze nou eigenlijk kwamen doen.

”Wij komen de elektriciteit controleren voor werkzaamheden. Daar”. Ze zwaaiden een onwillige arm in onbestemde richting. Het voerde mij te ver om naar die werkzaamheden door te vragen en ik had ook geen zin mijn humeur te laten verpesten door die lummels, dus opende ik de toegang naar de boxruimte. De mannen vergewisten zich er van dat de deur niet in het slot zou vallen en gingen naar binnen. Nadat ik snel met mijn hand aan de binnenkant van het slot was gegaan, liet ik de zwaar metaalplaten deur achter hun rug met een luide klap dichtvallen.

Later vernam ik van een medebewoner dat drie mannen van Liander uren lang opgesloten hadden gezeten in de boxruimte. De deur was ondanks voorzorgsmaatregelen in het slot gevallen. Liander had hulptroepen gestuurd die lang hadden moeten zoeken voordat zij een bewoner met een sleutel vonden. Op hun bellen bij de bewoners had niemand gereageerd. Zij stonden al klaar om de stormram van de politie te gebruiken toen er iemand, de voorzitter van de vereniging, met een sleutel kwam aansnellen.

”Stelletje sukkels”, was de conclusie van de medebewoner.
Dat kon ik voluit beamen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s