Column januari 2016

kop wijkkrant
header column

 

 

 

 

 

ZWIJNERIJEN

Tussen spiegelfacades en aanrukkende hoogbouw kriekt een groen beleidsplan. Het lijkt op een tot leven gekomen klimaatstrategie, waarvan de duurzaamheid tot uiting komt in een ruim opgezet bosje en de houdbaarheid is af te zien aan de takken van de loofbomen. Die staan vol in het gekleurde blad. De herfststorm heeft nog werk te verrichten. Als die westenwind tenminste het lef heeft om te keer te gaan tegen een groenplan.

Het bosje heeft tot nu toe dapper stand gehouden tegen wervelwinden van projectontwikkelaars, bankiers, accountants en andere grootgeldgraaiers, maar ook langssnorrend verkeer en de fijnstof die zij uitwasemen heeft het bos geen krimp doen geven.

We kunnen dus spreken van een bijzonder bosje. Niet alleen dat het nog bestaat, maar het leeft. Tussen de struiken kraakt en kroelt het. Luid kondigen brekende takken en geknor het leven aan. Zijn het personeelsleden van de aanpalende hoogbouw, die naar paddenstoelen zoeken en zich grommend op een vliegenzwam storten? Of studenten die herderlijk bezig zijn op een bed van gevallen bladeren? Dan breekt een stopcontact door de takken heen en kleuren de gele blaadjes grijsroze. Meteen er achteraan komt een hoop bloot vlees aanstruinen.

Zwijnen zijn het! De familie Big in de vorm van een gevlekt varken, woont in het laatste groen op Zuidas. Hij en de zijnen blijven er wonen tot zij er bij neervallen van ouderdom. Ze zien er gezond en tevreden uit. Het stinkt er beestachtig als op een ouderwetse boeren hofstede. De geur leidt terug naar een tijd, dat er nog bossen waren en boerderijen waar varkens ravotten in de modder. De zwijntjes moeten wel op hun hoede zijn, want rond de spiegelfaçades waart de schaduw van Grote Boze Wolf. Hij houdt van beenham en wil het liefst het bosje neermaaien en de krulstaarten aan het spit rijgen.