De kris

 

foto:www.arnhem-direct.nl

foto:www.arnhem-direct.nl

Eefje legde haar tas op de boomstam, haalde de fietssleuteltjes uit haar zak en liep naar het rek om haar karretje te pakken. Meerdere rekken waren nodig om al het staal te bergen en zelfs die overdaad hielp niet de boel in het gareel te houden. De fietsen stonden weer schots en scheef.  Omdat ze haar fiets niet direct zag, draaide ze zich naar de boomstam om haar buidel te pakken en naar het volgende rek te lopen. Hij lag er niet! Bijna stikkend met haar hand op haar maag, liep ze om de stam heen en keek nog eens goed. Gelukkig hij lag er achter. Opgelucht draaide ze zich om en botste bijna tegen haar bovenbuurman. Die engerd. Zo stelde ze zich Uriah Heep voor, een kruiperige schurk uit een roman van Dickens. Heep de Creep keek haar tersluiks aan en groette beleefd. Ze had een hekel aan hem, omdat hij het volume van zijn geluidsinstallatie  zo keihard zette, dat ze niet meer kon werken. Als ze zich concentreerde op een vertaling moest het rustig zijn. Bij het geluid van keiharde muziek gingen haar gedachten tollen. De eerste dreun van het agressieve ritme kwam terecht op haar hoofd en zette haar automatisch in galop naar boven. Welwillend zette hij de muziek dan zachter. Treiteren was dat.
Eefje herstelde zich en keek nog eens in de rekken. Wat nu? Waar had ze haar Gazelle geparkeerd?
– Hé, Eefje. Is er wat ? hoorde ze. Het was Boni, de klusjesman van de buurt. Boni was een geassimileerde Turk, die elektrotechniek studeerde aan de Hogeschool en op kamers woonde een paar blokken verderop.
– Ik weet niet waar ik mijn fiets heb gelaten. Het is een week geleden, dat ik hem het laatst heb gebruikt.
– Ben je helemaal de deur niet uit geweest dan?
– Nee, er moest gewerkt worden en Appie bracht de boodschappen. Ah, ik weet het weer, hij staat bij ome Toon, je weet wel die fietsenmaker bij de ingang van het Bos.
– Korsakov, Eef? Boni zette zijn voet op het tuinhekje en keek haar aan. Als klusjesman verdiende hij een centje bij op zijn studie-uitkering. Hij vond haar leuk, wist ze.
– Leuk hoor Boni. Dat wordt lopen of mag ik bij jou achterop en wil je mij er naar toe fietsen. Het is niet ver, toch?
Ze keek Boni met haar grote bruine ogen verleidelijk aan en schudde haar krullen.
– Oké dan. Spring maar achterop.
– Hè, zei Eef na een poosje, stop eens. Mijn gsm zit niet in mijn tas.
Zij spitte door haar spullen, zocht naarstig, maar nee geen gsm.
– Verdomme, ik ben hem kwijt. Merde !
Eef was vertaalster en soms kon je dat merken aan haar uitdrukkingen.
– Hoe kun je die nou kwijt zijn ?
– ‘kweeniet, thuis had ik hem nog. Toen ik wegging deed ik hem in mijn tas, tenminste dat dacht ik, maar misschien ligt ie daar nog. Ik heb een hoofd als een zeef. Rijd maar weer verder.

Toen ze thuiskwam hoorde ze hoe boven de deur van Heep de Creep met een knal dichtviel. Zuchtend opende ze zachtjes haar deur en keek  overal rond, maar geen gsm. Wel zag ze dat de kris op de grond lag. Ze had hem gekregen van een vriend met Indische roots. Hij had  gezegd het mes met respect te behandelen, regelmatig te poetsen en op een vaste plek op te hangen. Ondanks haar warhoofdigheid vergat ze nooit de dolk eenmaal in de week vriendelijk toe te lachen en met een plumeau te aaien. Ze keek naar het haakje waar het mes aan hoorde te hangen. Dat zat stevig in de muur. Ze bevestigde het wapen op zijn plekje.
– Nu blijven hangen hoor’.
Haar gsm zag ze nergens. Met de vaste telefoon belde ze haar 06 nummer en maakte een rondje door het appartement, maar nergens ging de ringtoon. Haar bankgegevens en alle adressen stonden op die smartphone. Wat te doen?
De deurbel, ook dat nog! Op een kier deed ze open, voor haar stond Heep en grijnsde.
– Ben jij je telefoon kwijt? teemde hij, ‘je hebt net gebeld’.
– Hoezo, heb jij hem? Geef terug.
– Ja, maar ik wil even binnen komen.
– Nee, liever niet.
Zijn kalig hoofd was iets gebogen, hij loerde naar haar vanonder zware donkere wenkbrauwen. Eefje rilde.
– Geef gewoon mijn telefoon terug.
– Ik wil dat je iets voor mij doet, zei hij.
Eefje sloeg de deur voor zijn neus dicht en ging er met haar rug tegen aan staan. De onbeschaamdheid van die vent. Ze ging naar de politie, ze ging aangifte doen. Ze had helemaal genoeg van die tokkie. Ze griste haar jas van de kapstok en zocht haar sleutels, die waren natuurlijk weer zoek, omdat ze  niet op de juiste plek lagen. Na lang zoeken besloot ze eerst maar eens een glas wijn te drinken, dat wilde wel eens helpen en inderdaad daar zag ze de sleutels in de fruitschaal.
Buiten adem kwam ze aan op het politiebureau. Ze kreeg alle tijd uit te rusten, want het duurde een uur voordat iemand haar te woord stond.
– U moet eerst proberen er zelf uit te komen met uw buurman, sprak de Hermandad.
– Maar hij bedreigt mij
– Wat heeft hij gedaan dat u zich bedreigd voelt? Heeft u bewijs dat hij die gsm heeft gestolen ? Nee, niewaar. Dreigt hij u opnieuw, dan belt u ons.
Ontmoedigd fietste ze naar huis terug. In de hall stond Boni de plafondlamp te vervangen.
– Wat ga je nu doen? vroeg Boni nadat hij het hele verhaal had aangehoord
– Wel, er zit niets anders op dan dat ik hem uitnodig en vraag wat hij wil.
– Je gaat mij toch niet vertellen, zei Boni, dat je dat echt gaat doen. Misschien wil hij wel met je naar bed.
– Kom nou, Boni, voor een telefoon? Een new look of zo, denk ik dat hij wil.
– Ja maak er maar een grapje van. Ik ken dat type.
De anders altijd zo zwijgzame Boni vertelde.
– De politie komt er wel langs bij die gozer. Om de haverklap is er een melding. Hij schijnt religieuze festijnen te houden. Je klaagt niet voor niets over geluidsoverlast Eef. Er gebeuren vreemde dingen in zijn flat.
– Ja, maar ik moet mijn gsm terug. Ik denk niet dat die Creep echt iets oneerbaars wil.
– Weet je dat nou wel zeker? Kun je niet gewoon een nieuwe telefoon kopen?
– Zo’n telefoon kost ruim € 600,-. Weet je wel hoeveel woorden ik daarvoor moet vertalen. Ik laat die gast gewoon komen om acht uur vanavond. Wil jij alsjeblieft vijftien minuten later bij mij aanbellen en lang aanhouden die bel.
– Ik ben er niets gerust op, ik loop met je mee dan kun je me de sleutel van de voordeur geven. Je hebt toch wel een reservesleutel?
Bij wijze van uitzondering had Eefje die zomaar paraat liggen.

Om 20 uur stipt stond Heep aan de deur.
– Zo, toch maar eieren voor je kostbare telefoon gekozen?
– Inderdaad, kom binnen
Hij keek haar weer schuin vanonder zijn wenkbrauwen aan. Kon die vent haar niet gewoon recht aankijken?  Ze wierp een blik op de kris die nog braaf aan het haakje hing. Zou ze die niet….?
Uriah stapte naar binnen, ging op de bank zitten en teemde:
– Kom naast me zitten.
Voorzichtig ging ze zitten. Hij boog zich naar haar toe. Wilde hij haar zoenen, de viespeuk? Eef rilde van afkeer, ze rook een vet varkensachtig luchtje toen die mond steeds dichter op haar af kwam. Terwijl ze Heep met haar armen op een afstand hield spitste ze haar oren of ze de voordeur hoorde.
– Laat zien, heb je de telefoon wel bij je?
Toen hij de telefoon uit zijn broekzak haalde boog ze als een pijl uit de boog naar voren, strekte haar arm en greep  er naar, maar zijn andere hand sloot als een schroef om haar arm.
– Wat is dàt nou? Voor wat hoort wat hoor.
– Wat wil je ? Je hebt hem gestolen uit mijn tas.
– Kleed je uit, naakt moet je zijn.
– Dan moet ik toch eerst mijn hand terug hebben.
Nog steeds geen geluid van een sleutel die in een slot werd gestoken. Boni zou nu toch ieder moment moeten komen. Eef deed alsof ze haar truitje wilde uit doen.
– Hier krijg je spijt van. Ik ga aangifte doen van verkrachting
– Hoezo? Je trekt het toch vrijwillig uit.
Eef trok langzaam de rand van haar truitje omhoog. Hij sloop naar haar toe, zijn lepe oogjes gericht op haar borsten. Zijn varkenssnuit dicht bij haar, ze hoorde hem hortend ademhalen. Waarom roken mannen rond een jaar of dertig zo vaak naar uitgesmolten varkensvet ?  Hij wilde zijn klauwen net om haar borsten slaan, toen er met veel kabaal iets op de grond kletterde in de gang. Heep richtte zich op
– Wat is dat?
– Boni die komt kijken hoe het met me is.
– Ja hè, met die smerige Turk wil je wel.
Hij liep achteruit naar de gang, zijn ogen op Eef gericht.
– Haha, wilde je mij bang maken met dat mes? haha.
Hij pakte het op en liep naar haar toe.
– En nou, uit die kleren!
Heep wilde het mes uit de schede trekken, maar het lukt niet, hoe hij ook trok. Hij bleef stokstijf staan. Hijgend met een druppeltje kwijl uit zijn rechter mondhoek en gromde.
Eef griste het wapen uit zijn hand trok soepel het lemmet uit het omhulsel en richtte het op hem. Hij zwenkte log naar rechts en toen naar links. Eef draaide mee.
– Ha, ha, lachte hij, leg neer dat ding, je gaat je nog bezeren. Zo’n klein vrouwtje met een gevaarlijk mes.
Hij maakte een onverwachte beweging en sloeg de dolk uit haar hand. Die vloog in een boog door de kamer om een halve meter verderop neer te komen, net voor een glazen tafeltje, de punt in het parket. Eef stond er van te kijken, had verder geen tijd om na te denken, want Uriah stortte zich met zijn hele bolle gewicht op haar. Zij sloeg achterover op de bank, hij begon wild aan haar kleren te rukken. Eefje gilde, krijste en trapte.
Toen, ze had het niet meer verwacht, trok een hand Uriah omhoog en gaf hem een stomp in zijn gezicht. Hij smakte naar achteren, zijn rug kwam neer op het heft van de kris, zijn hoofd klapte op het glazen tafeltje, dat in duizend sterren uiteen spatte.
Boni boog zich over Eefje en aaide haar gezicht.
– Goddank, net op tijd.
Eefje kwam overeind, keek eens naar haar gescheurde b-h en trok haar trui naar beneden. Toen zag ze de onbeweeglijke Heep die hevig bloedde. Ze sloeg haar hand voor haar mond. Beiden staarden naar hem. Heep sloeg zijn ogen op, hij kreunde zachtjes. Boni greep hem vast en trok hem overeind. Achter zijn oor liep een straaltje bloed, hij greep naar zijn achterhoofd en wankelde, legde  zijn bebloede hand op Boni’s schouder. Zo liepen zij de kamer uit.
Van buiten klonken luide stemmen van feestvierders, het geluid van een motor die startte en een auto die wegreed. Het werd heel stil. Toen knalde er boven een deur dicht.


 

* Met dank aan:

Femmy Fijten

Edmond Verrijn Stuart

2 thoughts on “De kris

  1. Femmy Fijten schreef:

    Echt een leuk, verrassend en spannend verhaal. Dank voor de dank.

  2. folkertrath schreef:

    Sprankelend verhaal leest lekker weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s