Een oude man op de brug – Nieuw vervolgverhaal

Ficheiro:Capsien burial (Tunisia).png – Wikipedia, a e
foto::gl.wikipedia.org

Ik fietste langs lage, witgepleisterde huisjes met rode daken , die werden opgevolgd door grijze bakstenen muren van de buurhuizen. Het water van de gracht somberde donker onder de huizenrij. In het tere groen van de bomen langs de singel kwitterden de vogels.

Het voorwiel trilde over de kinderkopjes, het trillen ging van het stuur naar mijn polsen. Zo schudde ik langs de middelbare school, die was veranderd in een witgepleisterd appartementsgebouw, dat hooghartig neerkeek. In het steegje dat leidde naar de gracht hing nog de sfeer van lang geleden.  Ik zette vaart voor het bruggetje remde op het hoogste punt en greep de leuning. Daar was de gracht waarlangs ik iedere dag naar school fietste, op de hoek het Huis met de Paarse ruitjes. Mijn ogen scanden de vensters van het oude zusterhuis of was het een ziekenhuis? De oude stad kroop onder mijn huid. Achter het bovenste raampje van de woning bewoog iets, een schim gleed langs de ramen van de bovenste verdieping. Was het grachtenhuis dan nog steeds bewoond? De gedaante als het al een gestalte was het kon evengoed een dier zijn, een kat of een hond, drukte zich plat tegen het middelste raam. De fiets dreigde onder mij weg te glijden, ik greep de leuning steviger beet en zette de trappers klem met mijn voeten. De schaduw, wie of wat het precies was gaven de reflecterende ruitjes niet prijs, bewoog en hief zich op. Het leek alsof het een arm of een poot strekte? Ach nee, ik verbeeldde me het, het was de sfeer van het verleden, die mij dingen liet zien die er niet waren. Ik keek nu zo strak naar het raam dat mijn ogen ervan begonnen te tranen.  De schim stond roerloos nu. Het was natuurlijk gewoon een beeld ofzo, een foefje van mijn hersenen. Ik bewoog de trappers licht voorwaarts en bleef het raam in de gaten houden. Daar, het bewoog weer, zeker weten en ja, ja het wees, heel duidelijk deze keer, het wees naar het huis achter mij.