Het Kristal

zand ”Geen geld geven, de kinderen gaan dan niet meer naar school. Geef alstublieft pennen”, zei de reisleider tijdens een uitstapje in het Atlasgebergte in Marokko. Ik had geen pennen bij me, ook geen geld en vergat het.
Een jaar later ging ik in Tunesië op een excursie waarvan ik mij niet veel meer herinner dan zand, de kleuren wit en blauw en een jongetje. Het beeld van een kind in de witte uitgestrektheid van de zandwoestijn staat op mijn netvlies gebrand.

Met een klein gezelschap rijden wij van Djerba naar Hammamet en komen op een levendig plein met winkeltjes vol met handgemaakte tassen en kleren. Moeilijk om daar vanaf te blijven, ik zwicht voor een kralen tasje. De lunch gebruiken we in een klein plaatsje. Op de markt is het gezellig druk met schommelende vrouwen die luidruchtig onderhandelen over de koopwaar. Dan stappen we weer in de 4×4 die door de zandduinen stuift en stopt bij een stoffige rots. Er volgt een lange klim over zanderig gesteente. Het flesje water dat ik bij me draag wordt jaloers gevolgd door de anderen in het gezelschap. Een kleine man komt naast mij lopen. In mijn herinnering rent hij. Blootsvoets. Hij vraagt om een euro. Omdat ik op uitstapjes in het buitenland niet meer dan een smalle reisgordel draag met een paar crèmes, wat pepermuntjes, een bundel toiletpapier en mijn bankpas bied ik hem een pepermuntje aan.
Hij strekt afwerend zijn handjes, maar blijft naast mij lopen. Ik vraag hem waar hij woont, want nergens is een dorpje te zien zoals die in de Atlas zijn: een paar huizen en een moskee. Zijn vader werkt hier, zegt hij en zwaait met zijn armen naar een zandberg en of ik echt niets aan hem wil geven? Uit de zak van zijn wapperend broekje tovert hij een stuk kristal. Een groot stuk is het. In ruil voor dat kristal wil hij een euro. Wat is nou één euro? Ik zou het hem graag geven ook zonder kristal. Ik probeer het mannetje duidelijk te maken geen geld bij me te hebben. Dat wil er bij hem niet in, een rijke dame uit Europa en dan geen geld? Hardnekkig houdt hij vol dat voor één euro het stuk kristal van mij is.

We komen aan bij een man met een adelaar op zijn arm.Voor alweer één euro kun je met de adelaar op je hoofd een foto laten maken. De vogel is ontzagwekkend met gigantische klauwen die zeker twee keer om de arm van de man gaan en zit gelukkig met een ketting vast aan zijn pols. Stel je voor die vogelklauwen in je haar, één zo’n vogelpoot is net zo groot als mijn hoofd. Ik wend mij af en zie het joch staan dat met vragende ogen naar mij op kijkt, het kristal in zijn hand. Een aantal mensen waagt het om op de foto te gaan met de arend. Ik bewonder hun moed. Na de fotosessie begint de wandeling terug. Het knulletje loopt met mij mee. Mijn reisgordeltje trekt als een magneet. Ik zeg hem voor de duizendste keer dat ik heus, echt geen geld bij mij heb, maar hij staat er op dat ik het kristal alvast aanneem. Ik weiger, hij houdt vol. Om hem niet te kwetsen neem ik het kristal aan en houd het in mijn hand. Omdat het tot hem doordringt dat er uit mijn buidel geen pecunia zal rollen verandert hij van onderwerp. Voor een paar pennen mag ik het kristal houden. Pennen en potloden heb ik ook al niet bij me, ik kan me wel voor mijn hoofd slaan, hoe kon ik die nou vergeten? Ik wist toch van mijn bezoek aan Marokko dat de kinderen dol zijn op pennen als goede tweede na geld.
”Je krijgt je kristal terug aan het eind van deze wandeling, wanneer je zeker weet dat er bij mij echt niets van waarde te krijgen valt, goed?”.

Hij blijft meelopen, rent dan weer voor, dan weer naast mij en vraagt. Als hij niet wappert met zijn handjes steekt hij ze in een smoezelig hemdje. De prijs van het kristal zakt naar één pen.
Ik wijs het ventje op mijn reisgenoten bij wie hij waarschijnlijk veel meer succes heeft, maar hij schudt zijn hoofd. Bij mij wil hij zijn en niemand anders, door mij zal hij, hij weet het zeker, beloond worden. Ten einde raad neem ik nog maar eens een teug lauw water uit het plastic flesje, en om toch iets te geven wil ik het laatste slokje uit mijn flesje met hem delen.
Niemand kan de knaap tevreden stellen, want ook mijn reismakkers hebben pennen noch geld bij zich. Daar ploeg ik door het zand met een kind, dat ik alle pennen en potloden in de wereld gun, maar niets kan geven.
We bereiken de plek waar de auto’s staan.
”Geef mijn kristal terug!”, eist hij.
Ik geef het hem, mijn mond vormt een armzalig ”Désolée”.
Op zijn spillebenen holt hij de zandhopen in.

 

dit werk mag uitsluitend na toestemming van de auteur worden gedownload. Verspreiding,openbaarmaking, verveelvoudiging of bewerking is niet toegestaan’

One thought on “Het Kristal

  1. Kaj Elhorst schreef:

    Kristalhelder het verhaal waarin je niet te bieden hebt wat de ander vraagt…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s