Tagarchief: Amsterdam

Column

BUITENVELDERT APRIL 2019

 

foto: RTV Amstelveen

Hoogwaardig openbaar vervoer

Toen in juni 1997 lijn 50 ging rijden stoorde hij sneltram 51. Lijn 50 slurpte op station Zuid namelijk de energie van lijn 51 op. Het was zo erg dat de gemeente in het Parool en de regionale bladen een bericht liet plaatsen waarin zij verklaarden dat door de storingen aan lijn 51 volkstammen mensen buiten hun schuld te laat op het werk kwamen. Wanneer de baas ging tieren moest men hem of haar het mea culpa-artikel onder de neus duwen en dan kwam alles wel goed dacht de gemeente.

Maar met lijn 51 is het nooit meer goed gekomen, hij sukkelde van de ene naar de andere storing. In plaats van sneltram werd het een snelstoringtram. Toch is het jammer dat hij verdwenen is. Als hij reed diende hij vele jonge en oude Amsterdammers en Amstelveners.

Er verdwijnt nogal wat aan openbaar vervoer. Lijn 199 naar Amstelveen en Schiphol is recentelijk ook al gestopt met zijn diensten. Die lijn komt niet meer terug, zegt de gemeente, veel te onrendabel. Als je graag wilt dat een bus- of tramlijn blijft bestaan moet je niet klagen maar erin stappen.

Op een pamflet dat tijdens een informatieavond over de Amstelveenlijn en andere bus- en tramlijnen door het GVB werd uitgedeeld staan alle nieuwe lijnen fleurig aangeduid: het ziekenhuis Amstelveen wordt bediend door een shuttlebusje en naar Schiphol gaat een trein.

In de spits rijdt er een speciale bus die met alle andere automobilisten in de file staat want de busstrook is in de ravijnen van graaf- en spitwerkzaamheden verdwenen. Alles voor een hoogwaardig openbaar vervoer waar we nog even de kiezen voor op elkaar moeten zetten, maar dan krijg je ook wat kijk naar de Noord-Zuidlijn. Voor kwaliteit is tijd nodig en een excuusbericht van de gemeente in het Parool en de regionale kranten.

Julius

Getagged , , , , , , ,

De Negen Straatjes, een winkelwalhalla?

P1000280.2JPGDe Negen Straatjes in Amsterdam, een winkelwalhalla waar in bijzondere winkeltjes snuisterijen en fantasie artikelen te vinden zijn.

De kleine ondernemer streek neer in de smalle straatjes tussen de Rozengracht en de Leidsestraat. In de grote winkelstraten werd de huur op de spits gedreven door de Grote Merken, dat kon de ondernemer niet betalen. In de achterafstraatjes stonden pandjes voor een redelijke prijs te huur. Tussen de ouderwetse drogist, de bruine kroegjes, de tweedehands kleding- en/of hoedenzaak startte de vindingrijke winkelier met een rommel- en boekwinkeltje, fourniturenzaak, art deco winkel of kantoorhandel. Zij verlevendigden de Straatjes en maakten het alternatief winkelpubliek blij met de variatie.

Tot een aantal jaren geleden was het dan ook aangenaam snuffelen en neuzen tussen spulletjes die nonchalant verspreid in de zaak lagen en waar piepkleine prijskaartjes aanhingen.
Ver weg van de glamour en glitter, de gestylde etalages en ander commercieel gedruis waren de Straatjes een verademing.
Tot het winkelend publiek ging shoppen en de Straatjes ontdekte, toen begon de drukte. Dat was niet zo erg, maar het werd drukker en tenslotte te druk. Provincies liepen leeg om in de Negen Straatjes en omgeving te kunnen winkelen
In het kielzog van het publiek volgden de ijssalons, de Grand Cafés, de welness- en kledingzaken.
Vastgoedeigenaren roken hun kans, verhoogden de huur, de winkelier moest het geld bij elkaar schrapen om tenslotte het kaalgeschoren hoofd onder de financiële guillotine te leggen of te verdwijnen. Zijn winkelpand werd overgenomen door een merkzaak, bij voorkeur een dames modezaak en het liefst gevestigd in twee of drie panden naast elkaar.

De gezelligheid verdween, de yuppen legden beslag op woningen en cafés. Tot diep in de nacht vooral in het weekend en op mooie zomeravonden brallen en lallen zij op terassen en in de Cafés de bewoners de straat uit.
Er zijn nog een paar mooie winkeltjes over, zoals Boekhandel Evenaar. Maar ook Evenaar staat op de nominatie om te verdwijnen. D66- raadslid Marcel van den Heuvel wil de huur aanzienlijk verhogen. Dit is verbazingwekkend, omdat Van den Heuvel lid is van de raadscommissie Cultuur. Daar vertegenwoordigt hij het partijprogramma van D66, waarin de partij stelt de culturele sector in de stad te willen versterken, om te voorkomen dat die ‘het kind van de rekening’ wordt.

Nuttige snuffel en rommel zaakjes zijn straks alleen nog te vinden in provinciestadjes

Getagged , , , , , , ,

De ochtend na een tropische dag

v4.bakkeveen.nl

v4.bakkeveen.nl

De eerste tropische dag van het jaar was afgelopen vrijdag een feit. Een dag met een warm gaatje waardoor de warmte snel werd verdreven door middel van een paar vette regendroppels. Er hing een kaartje aan die droppels: Code Oranje stond er op. In onze hoofdstad vertrok de hitte geruisloos, wellicht ging de uitdrijving in het zuiden en zuidwesten met meer lawaai gepaard. Enfin, de volgende dag, zaterdag, had deze heerlijke hitte alweer zijn koffers gepakt en plaats gemaakt voor een ordinaire 11 – 12°C aangeblazen door een NW wind.

Met windkracht vier om mijn oren liep ik goed ingepakt door het winkelcentrum. Daar holden kinderen in korte broekjes en blote bovenlijfjes mij al ijsjes etend omver. Hun moeders, in naveltruitjes en super korte rokjes of strakke short, namen zonder kippenvel te krijgen een flinke hap uit een kersen-vanille ijsje.
In de supermarkt duwden mannen in wapperende broek, het zou een short kunnen zijn maar daarvoor was hij te lang of een bermuda maar daarvoor was hij te kort, een karretje voor zich uit waarin de producten voor een bbq hoog lagen opgestapeld. Hun melkwitte benen bedekt met blonde haren. Die foute benen werden goed gemaakt door een snaakse tropenhelm op het hoofd.
Vrijwel alle klanten liepen zomers en bloot in de windfrisse airco te doen alsof het bloedheet was. Ik viel enorm uit de toon in mijn spijkerbroek en leren jasje, ik had zelfs geen zonnebril in mijn verwaaide haren. Snel deed ik mijn boodschappen en rende naar huis, sloeg de deur achter mij dicht en haalde diep adem.

Getagged , , , , , ,

Corso Italia

Corso ItlaliaDe eerste dag in Italie staat in het teken van rennen en het kwijtraken van mensen, spullen en de weg. De StAnnaschool kan ik niet vinden ondanks mijn kaart. Hij ligt diep in het oude centrum verborgen. Er is een bord dat de weg aangeeft, maar dat zie ik  pas na 20 minuten zoeken. Officieel is het 25 minuten lopen vanaf de Corso Italia waar ik woon. Mij kost het de eerste keer veel meer. ‘s Middags na  een orientatietour te zijn misgelopen zak ik dan ook pardoes neer op een bankje op de piazza Tasso, doodmoe van het naar alles en iedereen zoeken. Een ‘nonno’ knoopt onmiddellijk een praatje aan over zijn kinderen en kleinkinderen. Hij spreekt Italiaans. Heel wonderlijk want in de haven spuwen de grote cruiseschepen duizenden Britse en Amerikaanse bejaarden uit. Net als in Amsterdam hoor je dus meer Engels dan Italiaans. Achter hun rollator strompelen ze over de kasseien,sjouwen met klotsende dijen de Corso Italia op of maken een trip in het  toeristentreintje. Met tientallen tegelijk zitten zij in het spek weggezakt op terrasjes aan ijsjes te lebberen. Daar tussen door glijden hooggehakte elegante Italiaanse vrouwen in strakke broeken met golvend zwart haar. In de ene hand de onvermijdelijke i-phone en in de andere de vriend, die luid praat in zijn telefoon. Op de Corso Italia moet je dus niet zijn en al helemaal niet in de buurt van de Piazza Tasso, het grote plein. Het is een brede straat die de stad doorsnijdt van noord naar zuid. Als winkelstraat stelt het eigenlijk niet veel voor.  De nauwe kleine straatjes en pleintjes die naar de haven, de Marina Grande, leiden zijn veel leuker. Vol ambachtelijke winkeltjes met houtsnijwerk en sieraden.
Op zondag als het mooi weer is gaan de Italianen naar het strand, maar pas na 15 uur, dan wordt het vol op het zonneplankier in de haven. In het restaurant is het druk met mensen die genieten van salades en  wijn.

Getagged , , , , ,

Gegijzeld

rokende vrouwLang geleden kwam ik regelmatig bij een garagestation met bediening aan de Postjesweg in Amsterdam. Een ochtend in de lente zat er een jonge vrouw op de stoep met haar rug tegen de muur van de garage, benen gestrekt voor zich, het lange haar voor haar gezicht en sigaret in de hand. U kent het wel, zoals rokers tegenwoordig buiten zitten op de harde tegels, zelfs wanneer het steenkoud is. Net als bedelaressen, het muziekinstrument is de sigaret en de bedelnap is de asbak. Het valt mij op dat het vaak vrouwen zijn die zo zitten, mannen blijven staande roken. Destijds was het nog een vreemd gezicht zo’n vrouw op de stoep zittend, dus vroeg ik de pompbediende of hij die persoon kende.
”Ja” zei hij, ”Vanochtend vroeg tankten  zij en haar vriend vol. Ze hadden echter geen geld om te betalen, daarom stelde de vriend voor naar de bank te gaan om geld te halen. Zijn vriendin bleef  dan achter als een soort onderpand. Maar hij is nog niet terug en het is toch alweer een paar uur geleden”.
Ik wenste hem veel succes met zijn gegijzelde, stapte in de auto en vertrok.
Enkele dagen later tankte ik alweer bij de Postjesweg en vroeg hoe het met zijn gevangene was.
”Nou, die man is niet teruggekomen”.
”Wat heb je gedaan met haar?” vroeg ik, ”mee naar huis genomen, vastgebonden of bij de politie afgeleverd?”
”Dat niet, ik heb mijn boterhammen met haar gedeeld, want ze had helemaal niets te eten en ook geen geld. Die nacht heeft zij geslapen in het kantoortje. De volgende dag was haar kerel er nog niet dus heb ik haar geld gegeven en op de trein gezet. Het waren Duitsers, ze was ver van huis. Ik kon haar toch niet vasthouden?”.
Ik feliciteerde hem met zijn edelmoedigheid en vroeg of hij nog een bedankje van de bedelares had ontvangen. En of hij dacht zijn geld ooit terug te krijgen.
Hij mompelde wat binnensmonds en ging met een wat mistroostig gezicht door met zijn werk.

Getagged , , , , , ,

Kanonnetje op zolder

DSC00210Al oliebollen etend las ik in het Parool van 31 december jl een leuk artikel over de oudjaars- of nieuwjaarsviering in Amsterdam. Ik heb er mijn vingers bij afgelikt. Hier volgen een paar feitjes:

In de Nieuwe Tilburgse Courant van 10 januari 1892 stond dat bij de viering van het oude en het nieuwe jaar een persoon in de Conradstraat in Amsterdam in de jenever is gestikt.

De Stichting Sobriëtas adviseerde: ‘Weert op nieuwjaarsdag en evenzo op oudejaarsavond de sterke drank. Stelt het geven van fooien uit als u denkt dat uw gave spoedig in sterke drank zal worden omgezet’.

En dan de herrie. In 1578 werd het Nieuwjaarszingen verboden, niet omdat dat zingen zo luidruchtig was, maar omdat het samenging met ‘grote vergaderingen van volk op de straten’. Dat leidde ook tot het binnendringen van huizen om daar op hoge toon hapjes en vooral drank te eisen.

Die gewoonte hield stand volgens geschiedschrijver Jan ter Gouw. In zijn boek De Volksvermaken uit 1871 meldt hij dat horen en zien je verging in de stad rond de jaarwisseling: Langs de straten trokken hele troepen jongelingen rond, om te schieten: schot op schot knalde uit koffie- en wijnhuizen, en de burgers schoten uit hun stoepen.

En het volgende leuke weetje: De meeste Amsterdammers hielden er een klein kanonnetje op na, dat op een blok hout was bevestigd, ’t lag het hele jaar op zolder, maar oudjaarsmorgen werd het afgehaald en schoongemaakt.

In 1760 werd het schieten verboden.

Amsterdam had toen al een gedoogbeleid want: ‘Iedere huismoeder zorgde er voor schrikpoeders in huis te hebben’.

Er waren tal van buitenhuisvierders, ‘waaronder tal van vrijgezellen’. De meeste gezinnen echter, 170.000 echter vierden’ oude gewoonte, thuis het nieuwe jaar.

Goed zo denk ik, gordijnen dicht en lekker laten schieten en schrikken.

En, het was dus altijd al een zooitje in Amsterdam. Zou er nog iemand zo’n kannonetje op zolder hebben liggen? Ik ben benieuwd.

aa

Getagged , , , , , , , , , , ,