Tagarchief: Frans

Vertel eens over je dienstje

 

Na afloop van de wandeling kwamen we altijd uit bij mijn grootouders. Gromy zat ineengedoken op haar stoeltje voor het raam. Dekens en lappen lagen slordig op de grond, het aanrecht was rommelig. Ik zat op mijn krukje naast pa en gropy.  De deur naar de tuin stond open. Een windvlaag bracht de geur van kruiden naar binnen.

‘Heeft dat kind haar tong verloren?’ vroeg gromy

‘Daarnet praatte ze nog voluit,’ zei pa, ‘ga eens bij je grootmoeder zitten en vertel over je dienstje.’

Hij draaide zich tot gromy,

‘Ze spreekt Frans met de kinderen van de familie waar ze werkt. Daarom is ze er aangenomen.’

Nou ja Frans? Dat gestoethaspel van mij, dacht ik.

Pa ging wat rechter zitten, knikte naar gromy en trok aan zijn pijp. Mijn gezicht werd warm, de warmte zakte naar mijn hals. Ik hield mijn hand tegen mijn nek.

‘Dat weet gromy toch allang.’

‘Ja,’ kraakte gromy, ‘maar kom eens naast mij zitten en vertel eens. Je komt niet meer mee met je moeder, ik heb je al zolang niet gezien.’

Was gromy niet boos? Door een spleetje van mijn ogen zag ik dat ze naar mij keek, haar zwarte ogen vraten haar hele gezicht op, dat kleiner was dan ik me herinnerde. Ze knikte.

‘Willem pak dat krukje en breng dat kind naar mij toe, uit zichzelf wil ze me niet zien.’

Ze pakte de schelp op, legde hem op haar schoot en wees naast haar. Mijn gezicht en hals moesten donkerrood zijn zo warm had ik het ineens. Ik deed mijn ogen open, haar koolzwarte ogen zogen mij naar binnen. Nee, ik hoefde niet bang te zijn en nee, ze was niet boos, ze was tevreden. Ik zakte neer op het krukje en vertelde.

Getagged , , , , , ,

Een juf Frans

juf frans 1Ze staat helemaal alleen in de brandende zon, een klein hondje aangelijnd naast haar. Ze staat op de stoep van de straat waar ik net uit de bus ben gestapt en reikt tot aan mijn middel, terwijl ik toch ook maar 1.64 m ben volgens mijn paspoort. Het dametje is niet alleen klein, maar ook smal. Op haar hoofd prijkt een grijze haarknot en uit haar kin steken twee lange grijze haren. Achter haar ontwaar ik een duizelingwekkende afgrond. Een simpel hekje scheidt ons van dat ravijn aan de voet waarvan het strand moet zijn waar ik naar toe wil. Vrouwtje Piggelmee boycot mijn plan om te gaan luiwammesen op een strandbedje. Ze stapt op mij af en begint een verhaal. Ik vang iets op over ‘bella donna’s waarvoor automobilisten stoppen als zij de straat oversteken’, wat daarna volgt overstijgt mijn kennis van het Italiaans. Ik kijk naar de haren die bewegen als de sprieten bij een mier en hoor haar zeggen alsof ze stomverbaasd is:
“U bent geen Italiaanse hè?”
Ik kan niet anders dan dat erkennen. Ze begint allerlei vragen te stellen. Waar ik vandaan kom? Of ik Frans spreek? Zij spreekt namelijk geen Engels, omdat er in de tijd van Mussolini waarin zij leefde geen Engels gesproken mocht worden, laat staan gestudeerd. Daarom is ze Frans gaan studeren en heeft altijd les gegeven op de école élementaire. Dat laatste herhaalt ze nadrukkelijk. Volgens mij is dat de lagere school. Zou ze daar Franse les gegeven hebben? Het kan natuurlijk, want ook ik kreeg Franse les op de lagere school. Mijn Italiaanse vaardigheden laten mij in de steek om hier verder navraag naar te doen.

“Nu spreek ik het niet meer zo goed”, zegt ze “ik beoefen de taal helemaal niet meer”.

Ik krijg de kans niet om bij haar weg te lopen want als ik maar een klein pasje maak richting trap die ik zojuist ontdekt heb, vuurt ze vragen op me af: waar ik woon, wat ik doe en waar ik  in Italie woon. Ik ga er maar eens voor staan en vertel dat ik in een piccolo appartemento woon. Dat vindt ze leuk want ook zij woont in een piccolo appartemento. Als het gesprek zo door gaat zit ik straks in dat appartemento, denk ik. Omdat ik niet weet wat er van mij verwacht wordt en er toch een einde aan de conversatie moet komen het liefst hier en nu in deze straat, geef ik haar een hand en vraag naar haar naam.

“Ik heet Maria”, zegt ze en voegt er “Marie”, aan toe om nog maar eens te onderstrepen dat ze Frans spreekt. Ook haar achternaam wordt genoemd, een lange achternaam die ik niet kan onthouden ook al doe ik mijn best het twee tot driemaal per lettergreep te herhalen.

Na een aantal ‘au revoirs’ en ‘arriverderci’s’ loop ik de trappen af naar het strand. Maria, Marie begint een enthousiast betoog tegen een Mannetje Piggelmee die komt aanwandelen.

 

Getagged , , , ,

dochter van Jane Birkin, Lou Doillon

Lou Doillon is de dochter van Jane Birkin en de halfzus van Charlotte Gainsbourg. De Humo een Belgisch populair weekblad publiceerde in december jl een interview  waarin een vrolijk beeld van haar werd geschetst . Een beetje te vrolijk zelfs geloof ik. Ze lachte voortdurend zo luid en hard dat de gasten in het restaurant hun vork neerlegden, hun glas zonder er uit te drinken weer neerzetten om te kijken wie daar zo ongegeneerd zat te gillen. De interviewer vlamde het schaamrood op de kaken, terwijl hij, ik neem tenminste aan dat het een hij was, daar toch zat met een mooie vrouw, dus niks om je voor te schamen.

Lou zingt in het Engels, omdat haar moeder al in het Frans zingt en dat vindt ze wel genoeg. De Fransen vinden dat uiteraard heel jammer. Lou is heel beroemd, knap en populair enz. enz. Dus toen haar album Places uitkwam hadden de critici de messen al geslepen om haar eens flink uit te benen. Ze moesten hun messen weer opbergen want Places bewijst dat zij ook een goede zangeres en componist is.  En een leuk mens dus, maar dat vind ik.

Getagged , , , , , ,