Tagarchief: Franz Kafka

DEEL DRIE van de feuilleton

P1000183Hoe ik wakker werd en het dier bleek te zijn

De zon scheen fel naar binnen en kriebelde mij wakker. Behalve een jeukend gevoel in mijn keel alsof een insectenleger er zijn intrek had genomen, voelde ik mij goed. Naast mij snurkte mijn man. Ik wilde mij oprichten om de oordopjes uit een kastje te pakken en een slokje water te nemen, maar het leek of mijn armen ineens korter waren geworden alsof ze vastzaten in mijn lichaam. Ik duwde de lakens weg en probeerde te ontdekken wat er aan de hand was. Ik keek naar links en naar rechts, zag de zon in een caleidoscopisch kleurenspectrum, zag mijn man en het raam, maar het was heel moeilijk om vooruit te kijken. Ik kon wel met een oog naar het plafond en met het ander naar links richting man kijken. Ik tilde voorzichtig een arm op en legde die zover mogelijk opzij. Die arm was schubachtig en wit dezelfde kleur als de lakens. De ring- en wijsvinger waren met elkaar vergroeid. Het leek een beetje op een klauwtje. Ik ging op mijn zij liggen, mijn benen voelden wat stakerig en krom aan. Toen ik er met één oog naar keek zag ik een soort kikkerpoten met voeten waarvan de tenen vergroeid waren net zoals bij de hand. Zo stonden krom. Het been of de poot dat tegen mijn man had aangelegen was donkerbruin.

”Als ik mijn ogen eens dicht doe en probeer wakker te worden?”, dacht ik.

Maar ik was wakker en mijn ogen kon ik niet dichtdoen. Mijn man naast mij bewoog en perste een laatste grom naar buiten zoals hij altijd deed voordat hij wakker werd.

 

Wordt vervolgd.

Getagged ,

Feuilleton in vier delen, geïnspireerd door Kafka

P1000183Geïnspireerd door Kafka’s ‘Gedaanteverwisseling’.

Deel Een:

Hoe het dier in mijn huis kwam

Het was een heerlijk huis. Als de zon scheen en het warm was, wat het gelukkig vaak was.

Hij kwam op zo’n warme dag, welke dag precies is niet meer na te gaan.Het was Poes die het eerst met hem te maken kreeg. Ze zat hevig te blazen en zette een heel hoge rug, zomaar zonder blijkbare reden.Toen Poes wegwandelde leek het alsof ze anders was, minder lief, minder kattig voorzover je dat van een poes kunt zeggen.

Wij letten er niet zo op tot Zoon van vijf die het leuk vond met Poes te spelen erbarmelijk begon te huilen, omdat zij geen zin had in een spelletje staarttrekken, iets dat ze anders gelaten over zich heen liet komen. Nu krabde ze hem. De reactie van Zoon was niet mis. Hij begon erbarmelijk te krijsen, waarna hij wild om zich heen sloeg. Hij trapte tegen stoelen en tafels, smeet met het servies. Het leek of hij van de duivel bezeten was. Wij probeerden hem te kalmeren, beet te pakken, op schoot te nemen, maar hij bleef onhanteerbaar. Zelfs Gala het inheemse dienstmeisje waar hij dol op was herkende hij niet. Zij rende naar buiten en kwam terug met twee takken van de baobab boom. Ze greep Zoon, die wij zolang aan een zware tafelpoot hadden vastgebonden en hield de takken voor hem, bewoog er mee heen en weer voor zijn gezichtje, terwijl zij iets prevelde dat veel op een gebed leek.
Plotseling zagen wij een groenachtig wezentje wegspringen.

WORDT VERVOlGD.

Getagged , , , ,