Tagarchief: openbaar vervoer

Column

BUITENVELDERT APRIL 2019

 

foto: RTV Amstelveen

Hoogwaardig openbaar vervoer

Toen in juni 1997 lijn 50 ging rijden stoorde hij sneltram 51. Lijn 50 slurpte op station Zuid namelijk de energie van lijn 51 op. Het was zo erg dat de gemeente in het Parool en de regionale bladen een bericht liet plaatsen waarin zij verklaarden dat door de storingen aan lijn 51 volkstammen mensen buiten hun schuld te laat op het werk kwamen. Wanneer de baas ging tieren moest men hem of haar het mea culpa-artikel onder de neus duwen en dan kwam alles wel goed dacht de gemeente.

Maar met lijn 51 is het nooit meer goed gekomen, hij sukkelde van de ene naar de andere storing. In plaats van sneltram werd het een snelstoringtram. Toch is het jammer dat hij verdwenen is. Als hij reed diende hij vele jonge en oude Amsterdammers en Amstelveners.

Er verdwijnt nogal wat aan openbaar vervoer. Lijn 199 naar Amstelveen en Schiphol is recentelijk ook al gestopt met zijn diensten. Die lijn komt niet meer terug, zegt de gemeente, veel te onrendabel. Als je graag wilt dat een bus- of tramlijn blijft bestaan moet je niet klagen maar erin stappen.

Op een pamflet dat tijdens een informatieavond over de Amstelveenlijn en andere bus- en tramlijnen door het GVB werd uitgedeeld staan alle nieuwe lijnen fleurig aangeduid: het ziekenhuis Amstelveen wordt bediend door een shuttlebusje en naar Schiphol gaat een trein.

In de spits rijdt er een speciale bus die met alle andere automobilisten in de file staat want de busstrook is in de ravijnen van graaf- en spitwerkzaamheden verdwenen. Alles voor een hoogwaardig openbaar vervoer waar we nog even de kiezen voor op elkaar moeten zetten, maar dan krijg je ook wat kijk naar de Noord-Zuidlijn. Voor kwaliteit is tijd nodig en een excuusbericht van de gemeente in het Parool en de regionale kranten.

Julius

Getagged , , , , , , ,

Verbeelding

.

Foto:www.hdwallpapers.in

Foto:www.hdwallpapers.in

Een rode tas staat op de stoel naast hem bij het raam. Hij kijkt me wrevelig aan als ik ‘pardon’ zeg en aanstalten maak om aan te schuiven. Een passagier bij de deur kijkt op van zijn krant,
Wat gaat die nou doen? denk ik te lezen in zijn ogen. Dan bemerk ik pas de pluizige  baard à là Bin Laden, de  dikke lippen in een smal gezicht en de kleding die er bij hoort: een donkergrijze lange jas over een zwarte rok die hoog boven de schoenen zijn einde vindt. Zonder gezichtsverlies kan ik niet meer terug, ik heb hem nou eenmaal gekozen als buurman, dus zak ik neer op het stoeltje. Hij schuift nukkig naar het raam, de grote tas moet op de grond voor hem en knelt nu tussen zijn benen in de strakke rok.

Bij de volgende halte stappen mensen naast ons uit. De man manouvreert zich langs mij om plaats te nemen op de lege plek, de kabas zet hij op de bank voor zich. Ik staar naar de rode tas met de witte letters, hij is voor de helft gevuld. Tersluiks kijk ik weer eens naar de man. Wat zou er in die tas zitten? Mijn fantasie gaat  aan de haal, ik heb tenslotte niets beters te doen. Mijn Verbeelding denkt dat er misschien wel een bom in zit. Ik schrik er van, ik wist niet dat mijn Verbeelding zoveel fantasie had. Zal ik dan maar uitstappen voor we station Zuid bereiken?
‘Het is spits, dus druk. Het effect zal groot zijn wanneer het station met alles en iedereen de lucht in vliegt, succes verzekerd,’ zegt Verbeelding, ‘als je  tijdig uitstapt kun je een blik werpen in de zak en zelf de dans ontspringen.’
Verbeelding overdrijft een beetje vind ik.
‘Maar wat dan?’ vraag ik, ‘wat als ik iets verdachts zie? Trouwens hoe ziet iets verdachts er uit? Zwart met draadjes of een serie aan elkaar gebonden telefoons of is het mechanisme gewikkeld in een handdoek?’.
Daar geeft Verbeelding geen antwoord op.

Bij de halte van Station Zuid stapt de man uit, tas in de hand. Hij wandelt het perron op, zet de zak neer en draait zich naar de metro. Als een pinguin zet hij zijn voeten in de zware schoenen overdwars. Vanaf de enkels tot de zoom van de rok zijn zwarte kousen zichtbaar wat het beeld van het zuidpoolbeestje versterkt. Als we wegrijden verwacht Verbeelding ieder moment de vlammen uit het dak van het station te zien slaan.
Ik denk dat ik hem maar in de ban doe, mijn Verbeelding.

Getagged , , ,