Tagarchief: Parijs

Planeet Aarde

Foto:Wikipedia

Als we planeet Aarde vergelijken met de Oostvaardersplassen dan heeft de aarde geen hek zoals de plassen maar is wel net zo beperkt qua oppervlakte. Op de Aarde verdringen zich de mensen net zoals de dieren die elkaar wegdrukken in het park. In 1950 woonden er zo’n 2,6 miljard mensen op aarde. In 1987 waren het er 5 miljard. In oktober 2011 schoten we door de grens van 7 miljard heen. En de wereldbevolking groeit gestaag door. De Verenigde Naties verwachten dat onze aarde tegen 2030 zo’n 8,5 miljard mensen telt. En rond 2100 zijn het er mogelijk meer dan 11 miljard. We zijn met velen en er komen er nog meer.

De dieren in het park worden afgeschoten omdat het er te veel zijn en er voor al die beesten niet genoeg voedsel is in het park. Tegen het afschieten wordt flink bezwaar gemaakt door verschillende groepen al of niet militant, al of niet radicaal.

Hoe zit dat met de 8 tot 11 miljard mensen op onze planeet? Kunnen we met z’n allen wel op die kleine bol? Is er voldoende van alles voor iedereen? Ach daarover hoeven wij ons eigenlijk het hoofd niet over te breken, de natuur zelf zal dat oplossen. Om haar methoden aan te passen aan onze normen moeten we toch een paar dingen doen en laten vrees ik om haar in bedwang te houden. Om te beginnen de aarde niet meer misbruiken, dat wil zeggen stoppen met de roof uit haar ingewanden, fossiele brandstof door wind- en zonne-energie vervangen, minder vlees eten, kortom zorgen voor een schoner milieu en dus minder broeikasgassen = minder Co2 uitstoot.

Dat kunnen we natuurlijk allemaal doen. Hebben we daarmee de kern van de zaak aangepakt? Ik dacht het niet, er blijven 11 miljard mensen die Co2 uitademen. Wat doen we met de Co2 die wij uitademen of liever wat doen we met de veroorzakers van de Co2? Zijn de klimaatmaatregelen genoeg om Gaia te redden? Of moeten er andere maatregelen genomen worden?

Dat roept een interessante vraag op: wanneer zijn we met té veel?

Getagged , , , , , , , , , , , ,

Wat een lift, short-stayers en standing met elkaar te maken hebben

foto:www.bintihomeblog.com

foto:www.bintihomeblog.com

Het zestiende arrondissement in Parijs is de wijk met de hoogste huis- en huur-prijzen. De appartementsgebouwen bestaan meestal uit vijf etages met daarboven nog een zesde of zevende laag, waar zich de kamers bevinden van de vroegere bedienden. Een mooie ruimte, die bouwaannemers doet watertanden om te veranderen in woningen, te meer daar de oppervlakte voldoet aan de wettelijke eisen van minimaal 9m2. Zij willen de etages kopen en de kamertjes door breken om ze te verbouwen tot studio. Natuurlijk moet er dan ook een lift komen.

‘Dat betalen wij,’ zeggen zij, ‘maakt u zich geen zorgen’.

Maar de eigenaren van de onderliggende etages laten zich niet inpakken. In hun Algemene Vergadering stemmen zij tegen. Zij zijn bang voor het lawaai dat de huurders boven hun hoofden gaan maken en willen dan ook niet dat er sanitair wordt aangelegd of dat de waterleiding naar boven wordt doorgetrokken.

De bouwers gaan naar de rechter en komen tenslotte bij het hof van Beroep, dat eerst heel modern bepaalt dat de studio’s verhuurd mogen worden aan serieuze partijen, maar dan van mening verandert en vonnist dat het gebouw bestemd is voor bewoners van een zekere standing en dat deze bewoners hun appartement hebben gekocht om er rustig tussen hun gelijken te kunnen vertoeven. Als de lift wordt doorgetrokken en  de woninkjes verhuurd, zouden zij in de hal mensen tegen kunnen komen van geheel andere komaf wat de homogeniteit en het gezinsleven van de bewoners op de vijf eerste etages ernstig zou kunnen aantasten.

Bovendien vreest het hof dat, ook al wordt de lift niet doorgetrokken, de studio’s zullen worden verhuurd aan ‘short-stayers’. Dat zal het leven voor de gezinnen op de eerste vijf etages ondragelijk maken: zij krijgen dan dag en nacht te maken met het geluid van de lift die naar boven wordt geroepen en stopt op de vijfde en weer naar beneden gaat of andersom met alle daarbij behorende geluiden: deuren die dichtslaan, gepraat het geluid van rolkoffers etc.

Maar nu heeft de Stad Parijs haar wellustig oog op de kamers laten vallen. Zij wenst het aantal woningen dat zij kan verhuren te vergroten. Eens kijken of zij de lift omhoog kan krijgen.

(naar een artikel van Rafaële Rivais in de Le monde van 25 juni jl)

Getagged , , , , , , ,

Hoezo Chanel ?

nooit meer chanelIn drie mailtjes spoort mevrouw Denkbeeld de firma Chanel stevig aan haar beslissing tot annulering  van de Chanel zonnebriladvertentie (zie vorig blog) bij Marktplaats,  te heroverwegen.
Driemaal is scheepsrecht leerde pa Denkbeeld zijn kinderen terwijl hij met een flinke klap van de hamer de spijker definitief krom in de muur sloeg. Indachtig die kromme spijker voegt ze er nog maar gauw even de naam van de zaak waar zij de bril kocht aan toe en omdat ze vreest dat Chanel geen Engels leest, het zijn tenslotte Fransen, schrijft ze de derde mail in het Frans.

Toch heeft ze niet de illusie dat deze epistolaire klap op de pijl, de boel recht zal slaan.

Maar waaratje, het is de taal, de toon of de inhoud, maar binnen een week krijgt ze antwoord. Er wordt verzocht de advertentietekst en de foto’s op te sturen. Mevrouw Denkbeeld voldoet aan het verzoek.

Vervolgens waait er weer een ijzige stilte  uit de rue Cambon.

Zij kijkt eens in de spiegel of ze het lijntje ziet waaraan Chanel haar misschien  houdt, een lijntje als een soort modische halsband waaraan nog meer Chanel- clientele bungelt. Ze gaat die mensen bevrijden. Het merk is te duur, te saai en te arrogant om nog gedragen te worden. Het wordt tijd de blik te verruimen met vaderlandse talentvolle modehuizen. Waarom niet kiezen voor Jan Taminiau of Truus en Riet Spijkers?

Bij volle maan gaat mevrouw Denkbeeld op pad. Als heks 2014 is ze in het bezit van een drone in de vorm van een grote vogel. Zij zwaait zich er lenig op en verdwijnt in een razend zwarte wolk, die snel wordt tot een stipje aan de nachtelijke hemel.

Wordt vervolgd

Getagged , , , , ,

Voor de man die van mode houdt.

Man&Mode1 Louis VuittonDe modeweek voor mannen 2013 – 2014 is 17 januari jl begonnen. Omdat damesmode vaak de overhand heeft, wilde ik vandaag aandacht besteden aan de mode voor de man. Het thema voor eind dit jaar is: de bergbeklimmer. Zowel Milaan, Parijs en Londen putten inspiratie uit de Mount Everest. Cachmire mantels  bewerkt met nerts, zodat de jas lijkt op de vacht van een sneeuwluipaard. Met marine blauw  van rendierhuid leer gewatteerde blouses. Ruime mantels van yakwol gegarneerd met vilt beklede knopen, die lijken op hymalaya stenen. Pakken met strepen en pakken met ruiten van voortreffelijke snit.

Dat alles was te zien op de catwalk in Parijs. Avondkleding vol met printen, hemden met oogmotief of leuke mutsjes maken het luxe gevoel van elegantie en toch orgineel en losjes helemaal af. Valentino lanceert  een vorm van moderne mode, die subtiel afwijkt van de glamour waar de Italianen meestal mee komen. Pier Poalo Piccioli en Maria Grazia, allemaal artistiek directeur bij Valentino mikken op een jaren zestig figuur en een britse allure.

Raf Simon

Raf Simon

De Belg Raf Simon is sinds 2012 hoofd damesmode bij Christian Dior. In 1995 heeft hij een mannenlijn geïntroduceerd. De nieuwe collectie krijgt een extra dimensie, hij staat sinds kort zowel aan het hoofd van de vrouwen- als de mannen lijn en dat werkt inspirerend. De lijn voor de man gaat van bijna martiaal naar  dandy-achtig. Toch is er niets vrouwelijks in zijn stijl. De kleding toont een bestudeerde vorm van achteloosheid en excentriciteit.

Wat vindt u er van mijnheer Man? Ziet u zich al in een luipaardveld met woeste bontmuts op de fiets door de regen of de sneeuw? of met uw vriendin, vrouw of man in een vrolijke evening dress  uit de auto stappen, terwijl u met de rechterhand de elegante partner helpt uitstappen en met de linkerhand uw bonnetje vasthoudt, dat met een gure vlaag van de noordoostenwind dreigt weg te zwieren? Of dan toch maar gewoon de jaren 60 stijl?

Getagged , , , , , , , , , , , ,